Shloka 24
शान्तं पापं न वः किञ्चित्कुतश्चिदमराधिपः।अहं मग्नौ तु शोचामि स्वपुत्रौ विषमे स्थितौ।।2.74.23।।एतौ दृष्ट्वा कृशौ दीनौ सूर्यरश्मिप्रतापितौ।बाध्यमानौ बलीवर्धौ कर्षकेण सुराधिप।।2.74.24।।
śāntaṁ pāpaṁ na vaḥ kiñcit kutaścid amarādhipaḥ | ahaṁ magnau tu śocāmi svaputrau viṣame sthitau ||
ētau dṛṣṭvā kṛśau dīnau sūryaraśmipratāpitau | bādhyamānau balīvardhau karṣakeṇa surādhipa ||
హే అమరాధిపా! మీకు ఎటువైపునుంచీ ఏ విపత్తూ రాలేదు—అన్నీ శుభమే. నా ఇద్దరు కుమారులు కష్టస్థితిలో ఉండటంతో నేను మాత్రమే శోకంలో మునిగిపోయాను. ఆ ఎద్దులను దీనులుగా, కృశులుగా, సూర్యరశ్ముల తాపంతో వాడిపోయినవారిగా, ఒక రైతు చేత కొట్టబడుతున్నట్లు చూసి, హే దేవాధిపా, నేను ఘోర దుఃఖంలో పడిపోతున్నాను।
'God forbid, O Indra, lord of the Immortals no calamity has befallen you from any quarter. Only I am in trouble. I am weeping for these pair of bulls, my own sons who are in difficulty. When I see them scorched by the rays of the Sun, miserable, emaciated and weeping, beaten by a ploughman, I am immersed in grief'.
FAQs
The verse reiterates that cruelty toward dependent beings violates compassionate dharma; suffering demands moral response.
A repeated/parallel transmission of Surabhi’s explanation of her grief (as preserved in this Southern Recension input).
Steadfast parental concern—love that cannot ignore the pain of one’s children.