Shloka 27
एतदन्यश्च करुणं विलप्य विजने वने।अश्रुपूर्णमुखो रामो निशि तूष्णीमुपाविशत्।।।।
etad anyaś ca karuṇaṃ vilapya vijane vane | aśrupūrṇamukho rāmo niśi tūṣṇīm upāviśat ||
ఇలా మరియు మరెన్నో కరుణ విధాలుగా ఆ నిర్జన వనంలో విలపించి, కన్నీళ్లతో నిండిన ముఖంతో శ్రీరాముడు రాత్రివేళ మౌనంగా కూర్చున్నాడు।
Like this and in many other ways Rama lamented pitifully in that desolate forest. When his face was filled with tears, he sat silently in the night.
FAQs
Even when committed to dharma, a person may grieve; the verse frames righteous endurance as emotionally real, not emotionless.
After speaking at length, Rāma’s sorrow culminates in quiet silence in the forest at night.
Inner sincerity and humanity—Rāma’s truthful emotional response while remaining on the dharmic path.