Sarga 70

Verse 1

तौ तु तत्र स्थितौ दृष्ट्वा भ्रातरौ रामलक्ष्मणौ।बाहुपाशपरिक्षिप्तौ कबन्धो वाक्यमब्रवीत्।।।।

అక్కడ నిలిచిన అన్నదమ్ములు రామలక్ష్మణులను తన భుజపాశంలో బంధించబడి ఉన్నట్లు చూసి, కబంధుడు ఈ మాటలు పలికాడు।

Verse 2

तिष्ठतः किं नु मां दृष्ट्वा क्षुधार्तं क्षत्रियर्षभौ।आहारार्थं तु सन्दिष्टौ दैवेन गतचेतसौ।।।।

హే క్షత్రియవృషభులారా! ఆకలితో బాధపడుతున్న నన్ను చూసి మీరు ఎందుకు నిశ్చలంగా నిలిచారు, చైతన్యంలేనివారిలా? దైవమే మిమ్మల్ని నా ఆహారార్థం ఇక్కడికి పంపింది.

Verse 3

तच्छ्रुत्वा लक्ष्मणो वाक्यं प्राप्तकालं हितं तदा।उवाचाऽर्तिं समापन्नो विक्रमे कृतलक्षणः।।।।

ఆ మాటలు విని లక్ష్మణుడు, బాధలో ఉన్నప్పటికీ, తన వీర్యాన్ని సమీకరించి, ఆ సమయానికి తగిన హితవచనాన్ని పలికాడు.

Verse 4

त्वां च मां च पुरा तूर्णमादत्ते राक्षसाधमः।तस्मादसिभ्यामस्याशु बाहू छिन्दावहै गुरू।।।।

ఆ నీచ రాక్షసుడు నిన్నూ నన్నూ త్వరగా పట్టుకొని మింగివేయకముందే, రా—మన ఖడ్గాలతో అతని దీర్ఘ భుజాలను వెంటనే నరికివేద్దాం.

Verse 5

भीषणोऽयं महाकायो राक्षसो भुजविक्रमः।लोकं ह्यतिजितं कृत्वा ह्यावां हन्तुमिहेच्छति।।।।

ఈ రాక్షసుడు భయంకరుడు, మహాకాయుడు, భుజబలంలో పరాక్రమశాలి. సమస్త లోకాన్ని జయించి ఇప్పుడు ఇక్కడ మనలను సంహరించదలచుకున్నాడు।

Verse 6

निश्चेष्टानां वधो राजन्कुत्सितो जगतीपतेः।क्रतुमध्योपनीतानां पशूनामिव राघव।।।।

హే రాజా, హే రాఘవా! నిశ్చేష్టులైన, అసహాయులైన వారిని వధించడం జగతీపతికి నిందనీయం—యజ్ఞమధ్యకు తెచ్చిన పశువులను వధించినట్లే।

Verse 7

एतत्सञ्जल्पितं श्रुत्वा तयोः क्रुद्धस्तु राक्षसः।विदार्याऽस्यं तदा रौद्रस्तौ भक्षयितुमारभत्।।।।

వారి సంభాషణను విని రాక్షసుడు కోపంతో రగిలిపోయాడు. అప్పుడు రౌద్రుడై నోరు విప్పి వారిద్దరినీ భక్షించడానికి ప్రారంభించాడు।

Verse 8

ततस्तौ देशकालज्ञौ खड्गाभ्यामेव राघवौ।अच्छिन्दतां सुसंविग्नौ बाहू तस्यांसदेशतः।।।।

అప్పుడు దేశకాలజ్ఞులైన ఆ ఇద్దరు రాఘవులు, మనస్సులో అప్రమత్తులై కూడా ధృఢంగా, ఖడ్గాలతోనే అతని భుజాలను భుజసంధి వద్ద కోసివేశారు।

Verse 9

दक्षिणो दक्षिणं बाहुमसक्तमसिना ततः।चिच्छेद रामो वेगेन सव्यं वीरस्तु लक्ष्मणः।।।।

అనంతరం కుడివైపు నిలిచిన రాముడు వేగంగా ఖడ్గంతో రాక్షసుని కుడి భుజాన్ని కోసివేశాడు; వీరుడైన లక్ష్మణుడు ఎడమ భుజాన్ని ఛేదించాడు।

Verse 10

स पपात महाबाहुश्छिन्नबाहुर्महास्वनः।खं च गां च दिशश्चैव नादयञ्जलदो यथा।।।।

అతడు మహాబాహువు, ఛిన్నబాహువు, మహానాదంతో కూలిపడ్డాడు; జలధరుడు వలె ఆకాశం, భూమి, దిక్కులన్నిటినీ నినాదింపజేశాడు।

Verse 11

स निकृत्तौ भुजौ दृष्ट्वा शोणितौघपरिप्लुतः।दीनः पप्रच्छ तौ वीरौ कौ युवामिति दानवः।।।।

తన రెండు భుజాలు నరికివేయబడినట్లు చూసి, రక్తప్రవాహంలో మునిగిన ఆ దానవుడు దీనుడై, ఆ ఇద్దరు వీరులను అడిగాడు—“మీరిద్దరు ఎవరు?”

Verse 12

इति तस्य ब्रुवाणस्य लक्ष्मणश्शुभलक्षणः।शशंस राघवं तस्य कबन्धस्य महात्मनः।।।।

అతడు అలా పలుకుతుండగా, శుభలక్షణుడైన లక్ష్మణుడు ఆ మహాత్ముడైన కబంధునికి రాఘవుడు (శ్రీరాముడు) ఎవరో వివరించాడు।

Verse 13

अयमिक्ष्वाकुदायादो रामो नाम जनैश्श्रुतः।अस्यैवावरजं विद्दि भ्रातरं मां च लक्ष्मणम्।।।।

ఇతడు ఇక్ష్వాకువంశ వారసుడు, ప్రజల్లో ప్రసిద్ధుడైన రాముడు. నన్ను ఇతని తమ్ముడు, సోదరుడైన లక్ష్మణుడిగా తెలుసుకో।

Verse 14

अस्य देवप्रभावस्य वसतो विजने वने।रक्षसाऽपहृता पत्नी यामिच्छन्ताविहागतौ।।।।

దేవసమ ప్రభావముగల ఈ రాముడు నిర్జన వనంలో నివసించుచుండగా, ఒక రాక్షసుడు ఆయన భార్యను అపహరించాడు; ఆమెను వెదకుచూ మేము ఇక్కడికి వచ్చాము।

Verse 15

त्वं तु को वा किमर्थं वा कबन्धसदृशो वने।आस्येनोरसि दीप्तेन भग्नजङ्घो विचेष्टसे।।।।

నీవెవరు? ఏ కారణంతో అడవిలో కబంధుని పోలిన ఈ రూపంతో సంచరిస్తున్నావు? నీ వక్షస్థలంలోనే ప్రకాశించే ముఖం, కాళ్లు విరిగినవై—అయినా నీవెందుకు ఇలా తడబడుతున్నావు?

Verse 16

एवमुक्तः कबन्धस्तु लक्ष्मणेनोत्तरं वचः।उवाच परमप्रीत स्तदिन्द्रवचनं स्मरन्।।।।

లక్ష్మణుడు ఇలా పలికినప్పుడు కబంధుడు, ఇంద్రుని వాక్యాన్ని స్మరించుకొని, పరమ ఆనందంతో ప్రత్యుత్తరం చెప్పాడు.

Verse 17

स्वागतं वां नरव्याघ्रौ दिष्ट्या पश्यामि चाप्यहम्।दिष्ट्या चेमौ निकृत्तौ मे युवाभ्यां बाहुबन्धनौ।।।।

హే నరవ్యాఘ్రులారా, మీ ఇద్దరికీ స్వాగతం. దైవానుగ్రహంతో మిమ్మల్ని నేను దర్శిస్తున్నాను; అలాగే నేను మిమ్మల్ని బంధించిన నా బాహుబంధనాలను కూడా మీరు ఇద్దరూ ఛేదించారు.

Verse 18

विरूपं यच्च मे रूपं प्राप्तं ह्यविनयाद्यथा।तन्मे शृणु नरव्याघ्र तत्त्वतश्शंसतस्तव।।।।

హే నరవ్యాఘ్రా, నా అవినయము–అహంకారము వల్లనే నాకు ఈ వికృతరూపం ఎలా కలిగిందో, నేను సత్యంగా వివరించుచున్నాను; నన్ను వినుము.