Padma Purana — Bhumi Khanda, Shloka 14
Diti’s Lament
On the Fall of the Daityas and the Futility of Grief
तामाभाष्य दितिर्वाक्यं विरराम सुदुःखिता । दनुरुवाच । देवाश्च दानवाः सर्वे सक्रोधाः संगरं गताः
tāmābhāṣya ditirvākyaṃ virarāma suduḥkhitā | danuruvāca | devāśca dānavāḥ sarve sakrodhāḥ saṃgaraṃ gatāḥ
ఆ మాటలు చెప్పిన తరువాత దితి తీవ్రమైన దుఃఖంతో మౌనమైంది. దను పలికింది—‘అన్ని దేవతలు, అన్ని దానవులు కోపంతో రగిలి యుద్ధభూమికి వెళ్లారు.’
Narrator (first half); Danu (second half: 'danu uvāca')
Primary Rasa: karuna
Secondary Rasa: raudra
Sandhi Resolution Notes: तामाभाष्य = ताम् + आभाष्य; दितिर्वाक्यं = दितिः + वाक्यम्; दनुरुवाच = दनुः + उवाच; देवाश्च = देवाः + च; सक्रोधाः = स + क्रोधाः; संगरं = संग्रम्/संगरम् (पाठान्तर-संभावना) + (अत्र संगरम्)
FAQs
The narration states Diti becomes silent after speaking, and then explicitly marks the next speech as Danu’s: “danu uvāca.”
It reports that both sides—Devas and Dānavas—are enraged and have proceeded to battle.
The verse highlights how grief and anger can escalate conflict: Diti’s sorrow is followed immediately by the announcement of a rage-driven war between opposing groups.