Adhyaya 52

Verse 1

शिवशर्मोवाच । मंगले श्रूयतां वाक्यं यदि पृच्छसि सांप्रतम् । यदर्थं हि त्वया पृष्टं तन्निबोध वरानने

శివశర్ముడు పలికెను—ఓ మంగళా, నీవు ఇప్పుడు అడుగుతున్నావు కాబట్టి నా మాట వినుము. ఓ సుందరముఖీ, నీవు ఏ ఉద్దేశ్యంతో అడిగితివో దానిని గ్రహించుము।

Verse 2

इयं हि सांप्रतं प्राप्ता वराकी भिक्षुरूपिणी । वसुदत्तस्य विप्रस्य सुतेयं चारुलोचने

ఓ చారులోచనే, ఈ దుర్భాగ్య స్త్రీ ఇప్పుడు భిక్షురూపిణిగా ఇక్కడికి వచ్చింది. ఈమె బ్రాహ్మణుడు వసుదత్తుని కుమార్తె।

Verse 3

सुदेवा नाम भद्रेयं मम जाया प्रिया सदा । केनापि कारणेनैव देशं त्यक्त्वा समागता

హే భద్రే, నా ప్రియ భార్య పేరు సుదేవా; ఆమె నాకు ఎల్లప్పుడూ అత్యంత ప్రియమైనది. ఏదో కారణముచేత స్వదేశాన్ని విడిచి ఇక్కడికి వచ్చెను.

Verse 4

ममदुःखेन दग्धेयं वियोगेन वरानने । मां ज्ञात्वा तु समायाता भिक्षुरूपेण ते गृहम्

హే వరాననే, నా దుఃఖముచేతను వియోగముచేతను నేను దగ్ధుడనై ఉన్నాను. అయినా నన్ను గుర్తించి నీవు భిక్షురూపముతో నీ ఇంటికి వచ్చితివి.

Verse 5

एवं ज्ञात्वा त्वया भद्रे आतिथ्यं परिशोभितम् । कर्त्तव्यं न च संदेह इच्छंत्या मम सुप्रियम्

ఇట్లు తెలిసికొని, హే భద్రే, నీవు అతిథి-సత్కార ధర్మాన్ని విధివిధానముగా అలంకరించి నిర్వహించవలెను; ఇందులో సందేహం లేదు—నాకు అత్యంత ప్రియమైనదాన్ని చేయదలచినచో.

Verse 6

भर्तुर्वाक्यं निशम्यैव मंगला पतिदेवता । हर्षेण महताविष्टा स्वयमेव सुमंगला

భర్త వాక్యమును వినగానే, పతినే దేవుడిగా భావించే మంగళా మహా హర్షముతో పరవశించి, తానే సుమంగళగా—అత్యంత శుభమయంగా—మారెను.

Verse 7

स्नानाच्छादन भोज्यं च मम चक्रे वरानने । रत्नकांचनयुक्तैश्चाभरणैश्च पतिव्रता

హే వరాననే, ఆ పతివ్రత నా కొరకు స్నానం, వస్త్రం, భోజనం ఏర్పాటుచేసెను; రత్నకాంచనయుక్త ఆభరణములతో నన్ను అలంకరించెను.

Verse 8

अहं हि भूषिता भद्रे तयैव पतिकाम्यया । तयाहं भूषिता देवि मानस्नानैश्च भोजनैः

హే భద్రే, పతికామనతో ఉన్న ఆ స్త్రీ చేతనే నేను గౌరవింపబడి అలంకరింపబడ్డాను. హే దేవి, ఆమె మానసస్నానములైన శుద్ధులతోను, భోజన-నైవేద్యార్పణలతోను నన్ను సత్కరించింది.

Verse 9

भर्त्राहं मानिता देवि जातं दुःखमनंतकम् । ममोरसि महातीव्रं सर्वप्राणविनाशनम्

హే దేవి, భర్తచే గౌరవింపబడినప్పటికీ నాకు అంతులేని దుఃఖం కలిగింది. నా వక్షస్థలంలో అత్యంత తీవ్రమైన వేదన ఉంది; అది సమస్త ప్రాణాలను నశింపజేయునట్లు అనిపిస్తోంది.

Verse 10

तस्या मानो मया दृष्टो दुःखमात्मगतं तथा । चिंता मे दारुणा जाता यया प्राणा व्रजंति मे

నేను ఆమె గాయపడిన గర్వాన్ని చూశాను; అలాగే నా హృదయంలో ప్రవేశించిన దుఃఖాన్నీ చూశాను. నాలో భయంకరమైన ఆందోళన పుట్టింది; దాని వల్ల నా ప్రాణాలు వెళ్లిపోతున్నట్లుగా అనిపిస్తోంది.

Verse 11

कदापि वचनं दत्तं न मया पापया शुभम् । अस्यैव विप्रवर्यस्य आचरंत्या च दुष्कृतम्

నేను పాపినిగా ఎప్పుడూ ఒక్క శుభవాక్యమూ పలకలేదు. ఈ శ్రేష్ఠ బ్రాహ్మణుని పట్ల ప్రవర్తించుచూ నేను దుష్కర్మమే చేసితిని.

Verse 12

पादप्रक्षालनं नैव अंगसंवाहनं नहि । एकांतं न मया दत्तं तस्यैव हि महात्मनः

నేను ఆయన పాదప్రక్షాళనం చేయలేదు, అవయవసేవగా సంభాహనమూ చేయలేదు. ఆ మహాత్మునికి నేను ఏకాంత దర్శనావకాశమును కూడా ఇవ్వలేదు.

Verse 13

संभाषां कथमस्यैव करिष्ये पापनिश्चया । रात्रौ चैव तदा तत्र पतिता दुःखसागरे

పాపనిశ్చయంతో ఉన్న నేను అతనితో ఎలా సంభాషించగలను? అదే రాత్రి అక్కడనే నేను దుఃఖసాగరంలో పడిపోయాను.

Verse 14

एवं हि चिंतमानायाः स्फुटितं हृदयं मम । गताः प्राणास्तदा कायं परित्यज्य वरानने

ఇలా ఆలోచిస్తూ ఉండగా నా హృదయం చీలిపోయింది; ఓ సుందరముఖీ, అప్పుడు ప్రాణాలు దేహాన్ని విడిచి వెళ్లిపోయాయి.

Verse 15

तत्र दूताः समायाता धर्मराजस्य वै तदा । वीराश्च दारुणाः क्रूरा गदाचक्रासिधारिणः

అప్పుడు అక్కడ ధర్మరాజుని దూతలు వచ్చారు—వీరులు, భయంకరులు, క్రూరులు—గద, చక్రం, ఖడ్గం ధరించినవారు.

Verse 16

तैस्तु बद्धा महाभागे शृंखलैर्दृढबंधनैः । नीता यमपुरं तैस्तु रुदमाना सुदुःखिता

ఓ మహాభాగ్యవతీ, వారు ఆమెను గొలుసులు, దృఢ బంధనాలతో కట్టేశారు; ఆమె ఏడుస్తూ, తీవ్ర దుఃఖంతో, యమపురికి తీసుకెళ్లబడింది.

Verse 17

मुद्गरैस्ताड्यमानाहं दुर्गमार्गेण पीडिता । भर्त्स्यमाना यमस्याग्रे तैस्तत्राहं प्रवेशिता

ముద్గరాలతో కొట్టబడుతూ, దుర్గమ మార్గంలో బాధపడుతూ, నేను దూషించబడ్డాను; వారు నన్ను యముని సమక్షంలో ఆ స్థలంలోకి తోసి ప్రవేశపెట్టారు.

Verse 18

दृष्टाहं यमराजेन सक्रोधेन महात्मना । अंगारसंचये क्षिप्ता क्षिप्ता नरकसंचये

క్రోధంతో ఉన్న మహాత్ముడు యమరాజు నన్ను చూచి, నన్ను మండే అంగారాల కుప్పలో—నరకభయాల సమూహంలో—పడవేశాడు।

Verse 19

लोहस्य पुरुषं कृत्वा अग्निना परितापितः । ममोरसि समुत्क्षिप्तो निजभर्तुश्च वंचनात्

ఇనుముతో మనిషిని చేసి అగ్నిలో బాగా వేడిచేశారు; నా స్వంత భర్త చేసిన మోసం కారణంగా అది నా వక్షస్థలంపై విసిరివేయబడింది।

Verse 20

नानापीडातिसंतप्ता नरकाग्निप्रतापिता । तैलद्रोण्यां परिक्षिप्ता करम्भवालुकोपरि

వివిధ బాధలతో తీవ్రంగా దగ్ధమై, నరకాగ్ని తాపంతో కాలిపోతూ, వారు నూనె తొట్టిలో—కరంభం మరియు వేడి ఇసుక పరుపుపై—విసిరివేయబడతారు।

Verse 21

असिपत्रैश्च संच्छिन्ना जलमंत्रेण वाहिता । कूटशाल्मलिवृक्षेषु क्षिप्ता तेन महात्मना

ఖడ్గపత్రాల వంటి ఆకులతో వారు చీల్చబడుతూ, జలమంత్రబలంతో ఉప్పొంగిన ప్రవాహంలో కొట్టుకుపోయి; ఆ మహాత్ముడిచే కూట శాల్మలి వృక్షాలపై పడవేయబడతారు।

Verse 22

पूयशोणितविष्ठायां पतिता कृमिसंकुले । सर्वेषु नरकेष्वेवं क्षिप्ताहं नृपनंदिनि

పుయ్యము, రక్తము, మలముతో నిండిన—పురుగులతో కిక్కిరిసిన—దానిలో నేను పడిపోయాను; ఓ రాజకుమార్తె, ఈ విధంగా నేను అన్ని నరకాలలో పడవేయబడ్డాను।

Verse 23

पीडायुक्तेषु तीव्रेषु तेनैवापि महात्मना । करपत्रैः पाटिताहं शक्तिभिस्ताडिता भृशम्

ఆ ఘోరమైన పీడలలో ఆ మహాత్ముడే నన్ను కూడా బాధించాడు—కత్తిలాంటి పదునైన పలకలతో చీల్చి, శక్తులతో (భాలాలతో) మళ్లీ మళ్లీ తీవ్రంగా కొట్టాడు।

Verse 24

अन्येष्वेव नरकेषु पातिता नृपनंदिनि । योनिगर्तेषु क्षिप्तास्मि पतिता दुःखसंकटे

ఓ రాజకుమార్తె! నన్ను ఇతర నరకాలలోకూడా పడవేశారు; యోని అనే గోతుల్లోకి విసిరివేసి, నేను దుఃఖసంకట అనే ఘోర అగాధంలో పడిపోయాను।

Verse 25

धर्मराजेन तेनाहं नरकेषु निपातिता । वल्गुनीयोनिमासाद्य भुक्तं दुःखं सुदारुणम्

ఆ ధర్మరాజు (యముడు) నన్ను నరకాలలో పడవేశాడు; వల్గునీ యోనిని పొందిన తరువాత నేను అత్యంత దారుణమైన దుఃఖాన్ని అనుభవించాను।

Verse 26

गताहं क्रौष्टुकीं योनिं शुनीयोनिं पुनर्गता । सकुक्कुटीं च मार्जारीमाखुयोनिं गता ह्यहम्

నేను నక్క యోనిలోకి వెళ్లాను; మళ్లీ కుక్క యోనిలోకి వెళ్లాను. కోడి, పిల్లి, అలాగే నిజంగా ఎలుక యోనిలోకూ నేను వెళ్లాను।

Verse 27

एवं योनिविशेषेषु पापयोनिषु तेन च । क्षिप्तास्मि धर्मराजेन पीडिता सर्वयोनिषु

ఇలా వివిధ యోని విశేషాలలో—పాపయోనులలో—ధర్మరాజు నన్ను విసిరివేశాడు; నేను ప్రతి యోనిలోనూ పీడింపబడాను।

Verse 28

तेनैवाहं कृता भूमौ शूकरी नृपनंदिनि । तवहस्ते महाभागे संति तीर्थान्यनेकशः

ఆయనవల్లనే, ఓ రాజకుమార్తె, నేను భూమిపై శూకరీగా (పందిపిల్లగా) చేయబడితిని. ఓ మహాభాగ్యవతీ, నీ హస్తములో అనేక తీర్థములు నివసించుచున్నవి.

Verse 29

तेनोदकेन सिक्तास्मि त्वयैव वरवर्णिनि । मम पापं गतं देवि प्रसादात्तव सुंदरि

హే వరవర్ణినీ సుందరీ, ఆ జలముతో నీవే నన్ను సిక్తము చేసితివి. హే దేవీ, నీ ప్రసాదమువలన నా పాపము తొలగిపోయెను, హే సుందరీ.

Verse 30

तवैव तेजःपुण्येन जातं ज्ञानं वरानने । इदानीं मामुद्धरस्व पतितां नरकसंकटे

హే వరాననే, నీ తేజస్సు మరియు పుణ్యమువలననే ఈ జ్ఞానము జన్మించెను. ఇప్పుడు నన్ను उद्धరించుము—నేను నరకసంకటములో పడిపోయితిని.

Verse 31

यदा नोद्धरसे देवि पुनर्यास्यामि दारुणम् । नरकं च महाभागे त्राहि मां दुःखभागिनीम्

హే దేవీ, నీవు నన్ను उद्धరించకపోతే నేను మళ్లీ ఆ దారుణ నరకమునకు వెళ్లుదును. హే మహాభాగ్యవతీ, నన్ను రక్షించుము—నేను దుఃఖభాగినిని.

Verse 32

गताहं पापभावेन दीनाहं च निराश्रया । सुदेवोवाच । किं कृतं हि मया भद्रे सुकृतं पुण्यसंभवम्

“పాపభావముచేత నేను పతితనయ్యాను; నేను దీనను, నిరాశ్రయను.” సుదేవుడు పలికెను—“హే భద్రే, నేను ఏ సుకృతము చేసితిని? ఏ పుణ్యసంభవ కర్మ?”

Verse 33

येनाहमुद्धरे त्वां वै तन्मे त्वं वद सांप्रतम् । शूकर्युवाच । अयं राजा महाभाग इक्ष्वाकुर्मनुनंदनः

“నేను నిన్ను నిజంగా ఎలా రక్షించగలనో, ఆ ఉపాయాన్ని ఇప్పుడే నాకు చెప్పు.” శూకరీ చెప్పింది—“ఇతడే ఆ మహాభాగ్య రాజు—ఇక్ష్వాకు, మనువంశానందుడు.”

Verse 34

विष्णुरेष महाप्राज्ञो भवती श्रीर्हि नान्यथा । पतिव्रता महाभागा पतिव्रतपरायणा

ఇతడు మహాప్రాజ్ఞుడైన విష్ణువు; నీవు నిజంగా శ్రీ (లక్ష్మి)—ఇతరెవ్వరూ కాదు. ఓ మహాభాగ్యవతీ, నీవు పతివ్రత, పతివ్రతధర్మానికి సంపూర్ణంగా పరాయణం.

Verse 35

त्वं सती सर्वदा भद्रे सर्वतीर्थमयी प्रिया । देवि सर्वमयी नित्यं सर्वदेवमयी सदा

ఓ భద్రే, నీవు ఎల్లప్పుడూ సతీ, ప్రియురాలివి—సర్వ తీర్థముల స్వరూపిణి. ఓ దేవీ, నీవు నిత్యం సర్వమయి; సదా సర్వదేవమయి.

Verse 36

महापतिव्रता लोक एका त्वं नृपतेः प्रिया । यया शुश्रूषितो भर्ता भवत्या हि अहर्निशम्

ఓ రాణీ, లోకంలో నీవే ఏకైక మహాపతివ్రత, రాజుకు ప్రియురాలు. ఎందుకంటే నీ చేత నీ భర్త దినరాత్రులు భక్తితో సేవింపబడ్డాడు.

Verse 37

एकस्य दिवसस्यापि पुण्यं देहि वरानने । पति शुश्रूषितस्यापि यदि मे कुरुषे प्रियम्

ఓ వరాననే, ఒక్క రోజు పుణ్యమునైనా నాకు దయచేయి—నీవు నా ప్రియాన్ని నెరవేర్చితే—(ఆ పుణ్యం) పతిశుశ్రూష చేసినవారికీ లభించేది.

Verse 38

मम माता पिता त्वं वै त्वं मे गुरुः सनातनः । अहं पापा दुराचारा असत्या ज्ञानवर्जिता

నీవే నా తల్లి తండ్రి; నీవే నా సనాతన గురువు. నేను పాపిని, దురాచారిణి, అసత్యభాషిణి, తత్త్వజ్ఞానరహితను.

Verse 39

मामुद्धर महाभागे भीताहं यमताडनैः । सुकलोवाच । एवं श्रुत्वा तया प्रोक्तं समालोक्य नृपं तदा

“హే మహాభాగే, నన్ను उद्धరించు; యమదూతల దెబ్బలతో నేను భయపడుతున్నాను.” సుకలుడు అన్నాడు—ఆమె మాటలు విని, అప్పుడు రాజును చూచెను।

Verse 40

किं करोमि महाराज एषा किं वदते पशुः । इक्ष्वाकुरुवाच । एनां दुःखां वराकीं वै पापयोनिं गतां शुभे

“హే మహారాజా, నేను ఏమి చేయాలి? ఈ పశువు ఏమి చెబుతోంది?” ఇక్ష్వాకుడు అన్నాడు—“హే శుభే, ఇది నిజంగా దుఃఖిత, దయనీయ; పాపయోనిలో పడింది.”

Verse 41

समुद्धरस्व पुण्यैस्त्वं महच्छ्रेयो भविष्यति । एवमुक्ता वरा नारी सुदेवा चारुमंगला

“పుణ్యకర్మలతో నిన్ను నీవు ఉద్ధరించుకో; మహత్తర శ్రేయస్సు కలుగుతుంది.” ఇలా చెప్పబడగా ఆ శ్రేష్ఠ స్త్రీ—చారుమంగళ సుదేవా—(ప్రత్యుత్తరం చెప్పెను/అక్కడ నిలిచెను).

Verse 42

उवाचैकाब्दपुण्यं ते मया दत्तं वरानने । एवमुक्तेन वाक्येन तया देव्या हि तत्क्षणात्

ఆమె చెప్పింది—“హే వరాననే, నేను నీకు ఒక సంవత్సరపు పుణ్యాన్ని ప్రసాదించాను.” ఆ దేవి ఇలా పలికిన వెంటనే, ఆ క్షణమే…

Verse 43

रूपयौवनसंपन्ना दिव्यमालाविभूषिता । दिव्यदेहा च संभूता तेजोज्वालासमावृता

ఆమె రూపయౌవనసంపన్నగా, దివ్యమాలతో విభూషితగా, దివ్యదేహంతో అవతరించి, తేజోజ్వాలలతో ఆవరించబడి ప్రకాశించింది।

Verse 44

सर्वभूषणशोभाढ्या नानारत्नैश्च शोभिता । संजाता दिव्यरूपा सा दिव्यगंधानुलेपना

ఆమె సమస్త ఆభరణాల శోభతో నిండినదై, నానారత్నాలతో అలంకృతమై, దివ్యసుగంధాల అనులేపనంతో దివ్యరూపాన్ని ధరించింది।

Verse 45

दिव्यं विमानमारूढा अंतरिक्षं गता सती । तामुवाच ततो राज्ञीं प्रणतानतकंधरा

సతీ దివ్య విమానాన్ని అధిరోహించి అంతరిక్షంలోకి వెళ్లింది. తరువాత వినయంగా మెడ వంచి రాణిని ఉద్దేశించి పలికింది।

Verse 46

स्वस्त्यस्तु ते महाभागे प्रसादात्तव सुंदरि । व्रजामि पातकान्मुक्ता स्वर्गं पुण्यतमं शुभम्

హే మహాభాగ్యవతీ, నీకు మంగళం కలుగుగాక. హే సుందరీ, నీ ప్రసాదంతో నేను పాపముక్తురాలై పరమ పుణ్యమైన శుభ స్వర్గానికి వెళ్తున్నాను।

Verse 47

प्रणम्यैवं गता स्वर्गं सुदेवा शृणु सत्तम । एतत्ते सर्वमाख्यातं सुकलाया निवेदितम्

ఇలా నమస్కరించి ఆమె స్వర్గానికి వెళ్లింది. హే సుదేవా, హే సత్తమా, వినుము—సుకలా నివేదించిన ఈ సమస్తం నీకు పూర్తిగా వివరించబడింది।

Verse 52

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे सुदेवास्वर्गारोहणंनाम द्विपंचाशत्तमोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీపద్మపురాణంలోని భూమిఖండంలో, వేనోపాఖ్యానాంతర్గత సుకలాచరిత్రంలో “సుదేవుని స్వర్గారోహణము” అను యాభై రెండవ అధ్యాయము సమాప్తమైంది।