Adhyaya 38

Verse 1

सूत उवाच । एवं संबोधितो वेनः पापभावं गतः किल । पुरुषेण तेन जैनेन महापापेन मोहितः

సూతుడు పలికెను—ఇలా సంబోధింపబడిన వేనుడు నిజంగా పాపభావాన్ని పొందెను; స్వయంగా మహాపాపియైన ఆ జైన పురుషునిచేత మోహింపబడెను.

Verse 2

नमस्कृत्य ततः पादौ तस्यैव च दुरात्मनः । वेदधर्मं परित्यज्य सत्यधर्मादिकां क्रियाम्

అప్పుడు అతడు ఆ దురాత్ముని పాదములకు నమస్కరించి, వేదధర్మాన్ని విడిచి, సత్యధర్మాధారిత కర్మాచరణములను కూడా పరిత్యజించాడు।

Verse 3

सुयज्ञानां निवृत्तिः स्याद्वेदानां हितथैव च । पुण्यशास्त्रमयो धर्मस्तदा नैव प्रवर्तितः

అప్పుడు సుసంపన్న యజ్ఞములు నిలిచిపోయాయి; వేదముల వల్ల కలిగే హితమూ అలాగే క్షీణించింది; ఆ కాలంలో పుణ్యశాస్త్రమయ ధర్మం అసలు ప్రవృత్తి చెందలేదు।

Verse 4

सर्वपापमयो लोकः संजातस्तस्य शासनात् । नैव यागाश्च वेदाश्च धर्मशास्त्रार्थमुत्तमम्

అతని పాలనవల్ల లోకం అంతటా పాపమయమైంది; యాగములు లేవు, వేదాచరణం లేదు, ధర్మశాస్త్రాల పరమార్థమూ నిలువలేదు।

Verse 5

न दानाध्ययनं विप्रास्तस्मिञ्छासति पार्थिवे । एवं धर्मप्रलोपोभून्महत्पापं प्रवर्तितम्

ఆ దుష్టరాజు పాలిస్తున్నప్పుడు బ్రాహ్మణులు దానం చేయలేదు, వేదాధ్యయనం చేయలేదు; ఇలా ధర్మం క్షీణించి మహాపాపం ప్రబలింది।

Verse 6

अंगेन वार्यमाणस्तु अन्यथा कुरुते भृशम् । न ननाम पितुः पादौ मातुश्चैव दुरात्मवान्

శరీరంగా ఆపబడుతున్నప్పటికీ అతడు మరింతగా విపరీతంగా ప్రవర్తించాడు; ఆ దురాత్ముడు తండ్రి పాదాలకు గానీ, తల్లి పాదాలకు గానీ నమస్కరించలేదు।

Verse 7

सनकस्यापि विप्रस्य अहमेकः प्रतापवान् । पित्रा निवार्यमाणश्च मात्रा चैव दुरात्मवान्

సనక బ్రాహ్మణుని బంధువులలోనూ నేనే ఒక్కడే ప్రతాపవంతుడను; తండ్రి, తల్లి ఆపినా నా దురాత్మ స్వభావం విడువలేదు।

Verse 8

न करोति शुभं पुण्यं तीर्थदानादिकं कदा । आत्मभावानुरूपं च बहुकालं महायशाः

ఓ మహాయశస్సు గలవాడా, అతడు చాలా కాలం తీర్తయాత్ర, దానములు వంటి శుభ పుణ్యకర్మలు ఎప్పుడూ చేయడు; ఆత్మబోధకు తగినట్లు కూడా ప్రవర్తించడు।

Verse 9

पुनः सर्वैर्विचार्यैवं कस्मात्पापी व्यजायत । अंगप्रजापतेः पुत्रो वंशलाञ्छनमागतः

అప్పుడు అందరూ మళ్లీ ఇలా విచారించి అడిగారు—ఈ పాపి ఎందుకు జన్మించాడు? ప్రజాపతి అంగుని కుమారుడు వంశానికి మచ్చ తెచ్చాడు।

Verse 10

पुनः पप्रच्छ धर्मात्मा सुतां मृत्योर्महात्मनः । कस्य दोषात्समुत्पन्नो वद सत्यं मम प्रिये

మళ్లీ ధర్మాత్ముడు మహాత్ముడు మృత్యువు కుమార్తెను అడిగాడు—ఇది ఎవరి దోషం వల్ల ఉద్భవించింది? ప్రియమా, సత్యం చెప్పు।

Verse 11

सुनीथोवाच । पूर्वमेव स्ववृत्तांतमात्मपुण्यं च नंदिनी । समाचष्ट च अंगाय मम दोषान्महामते

సునీథ చెప్పింది—ఓ మహామతీ, నందినీ ముందే అంగునికి తన వృత్తాంతమును, తన పుణ్యమును వివరించింది; నా దోషములనూ అతనికి తెలిపింది।

Verse 12

बाल्ये कृतं मया पापं सुशंखस्य महात्मनः । तपसि संस्थितस्यापि नान्यत्किंचित्कृतं मया

నా బాల్యంలో నేను మహాత్ముడైన సుశంఖుని పట్ల పాపం చేసితిని. ఆయన తపస్సులో స్థితుడై ఉన్నప్పటికీ, ప్రాయశ్చిత్తార్థం నేను మరేమీ చేయలేదు.

Verse 13

शप्ताहं कुप्यता तेन दुष्टा ते संततिर्भवेत् । इति जाने महाभाग तेनायं दुष्टतां गतः

‘ఆయన ఏడు రోజులు కోపంగా ఉంటే నీ సంతానం దుష్టమవుతుంది’ అని నేను తెలుసుకొన్నాను, ఓ మహాభాగ. ఆ కారణంగానే ఇతడు దుష్టత్వానికి చేరాడు.

Verse 14

समाकर्ण्य महातेजास्तया सह वनं ययौ । गते तस्मिन्महाभागे सभार्ये च वने तदा

ఆమె మాటలు విని ఆ మహాతేజస్సు గలవాడు ఆమెతో కలిసి అడవికి వెళ్లాడు. ఆ మహాభాగుడు భార్యతో సహా అడవికి వెళ్లినప్పుడు…

Verse 15

सप्तैते ऋषयस्तत्र वेनपार्श्वं गतास्तथा । समाहूय ततः प्रोचुरंगस्य तनयं प्रति

అక్కడ ఆ ఏడు ఋషులు కూడా వేనుని సమీపానికి వెళ్లారు. తరువాత అతనిని పిలిచి అంగుని కుమారునితో ఇలా పలికారు.

Verse 16

ऋषय ऊचुः । मा वेन साहसं कार्षीःप्रजापालो भवानिह । त्वया सर्वमिदं लोकं त्रैलोक्यं सचराचरम्

ఋషులు అన్నారు—ఓ వేన, సాహసం చేయకు; ఇక్కడ నీవే ప్రజాపాలకుడు. నీ చేత ఈ సమస్త లోకం—త్రిలోకమంతా, చరాచర సమేతంగా—రక్షింపబడాలి.

Verse 17

धर्मे चैव महाभाग सकलं हि प्रतिष्ठितम् । पापकर्मपरित्यज्य पुण्यं कर्म समाचर

హే మహాభాగ! సమస్తమూ ధర్మములోనే స్థిరంగా నిలిచియున్నది. కనుక పాపకర్మలను విడిచి పుణ్యకర్మలను ఆచరించుము.

Verse 18

एवमुक्तेषु तेष्वेव प्रहसन्वाक्यमब्रवीत् । वेन उवाच । अहमेव परो धर्मोऽहमेवार्हः सनातनः

వారు అలా చెప్పగా అతడు నవ్వుతూ పలికెను. వేనుడు అన్నాడు—“నేనే పరమధర్మము; నేనే సనాతనార్హుడు, పూజ్యుడు.”

Verse 19

अहं धाता अहं गोप्ता अहं वेदार्थ एव च । अहं धर्मो महापुण्यो जैनधर्मः सनातनः

నేనే ధాతను, నేనే గోప్తను, నేనే వేదార్థమును. నేనే ధర్మము, మహాపుణ్యస్వరూపము—సనాతన జైనధర్మము.

Verse 20

मामेव कर्मणा विप्रा भजध्वं धर्मरूपिणम् । ऋषय उचुः । ब्राह्मणाः क्षत्त्रिया वैश्यास्त्रयोवर्णा द्विजातयः

“హే విప్రులారా! విధికర్మల ద్వారా నన్నే భజించుడి; నేను ధర్మస్వరూపుడను.” ఋషులు అన్నారు—“బ్రాహ్మణులు, క్షత్రియులు, వైశ్యులు—ఈ మూడు వర్ణాలే ద్విజులు.”

Verse 21

सर्वेषामेव वर्णानां श्रुतिरेषा सनातनी । वेदाचारेण वर्तंते तेन जीवंति जंतवः

సర్వ వర్ణములకును ఇదే శ్రుతి యొక్క సనాతన ఉపదేశము—వేదాచారముననుసరించి నడిచినచోనే ప్రాణులు జీవించుదురు.

Verse 22

ब्रह्मवंशात्समुद्भूतो भवान्ब्राह्मण एव च । पश्चाद्राजा पृथिव्याश्च संजातः कृतविक्रमः

బ్రహ్మవంశమునుండి ఉద్భవించిన నీవు నిజముగా బ్రాహ్మణుడవు; తరువాత భూమికి రాజుగా జన్మించి, కృతకర్మలతో నిరూపిత పరాక్రమవంతుడవు।

Verse 23

राजपुण्येन राजेंद्र सुखं जीवंति वै द्विजाः । राज्ञः पापेन नश्यंति तस्मात्पुण्यं समाचर

హే రాజేంద్రా! రాజుని పుణ్యమువలన ద్విజులు సుఖముగా జీవిస్తారు; రాజుని పాపమువలన వారు నశిస్తారు. కనుక పుణ్యమును, ధర్మాచరణను చేయుము।

Verse 24

समादृतस्त्वया धर्मः कृतश्चापि नराधिप । त्रेतायुगस्य कर्मापि द्वापरस्य तथा नहि

హే నరాధిపా! నీవు ధర్మమును యథావిధిగా గౌరవించి ఆచరించితివి; త్రేతాయుగానికి తగిన కర్మలును చేసితివి, కాని ద్వాపరయుగమువలె అట్లుకాదు।

Verse 25

कलेश्चैव प्रवेशं तु वर्त्तयिष्यंति मानवाः । जैनधर्मं समाश्रित्य सर्वे पापप्रमोहिताः

మానవులే కలియుగ ప్రవేశమును ప్రవర్తింపజేస్తారు; జైనధర్మమును ఆశ్రయించి అందరూ పాపమోహితులైపోతారు।

Verse 26

वेदाचारं परित्यज्य पापं यास्यंति मानवाः । पापस्य मूलमेवं वै जैनधर्मं न संशयः

వేదాచారమును పరిత్యజించి మానవులు పాపములో పడతారు; ఈ విధముగా జైనధర్మమే పాపమునకు మూలమని చెప్పబడింది—సందేహము లేదు।

Verse 27

अनेन मुग्धा राजेंद्र महामोहेन पातिताः । मानवाः पापसंघातास्तेषां नाशाय नान्यथा

హే రాజేంద్రా! దీనివల్ల మహామోహంతో మోహితులై పతితులైన మనుష్యులు పాపసమూహమైపోతారు; వారి నాశానికి మరొక మార్గం లేదు।

Verse 28

भविष्यत्येव गोविंदः सर्वपापापहारकः । स्वेच्छारूपं समासाद्य संहरिष्यति पातकात्

గోవిందుడు నిశ్చయంగా అవతరిస్తాడు—సర్వపాపాలను హరించువాడు; తన స్వేచ్ఛారూపాన్ని ధరించి పాతకాల కారణంగా (దుష్టులను) సంహరిస్తాడు।

Verse 29

पापेषु संगतेष्वेवं म्लेच्छनाशाय वै पुनः । कल्किरेव स्वयं देवो भविष्यति न संशयः

ఇలా పాపాలు కూడినప్పుడు, మళ్లీ నిశ్చయంగా మ్లేచ్ఛుల నాశనార్థం స్వయంగా దేవుడు కల్కియే అవతరిస్తాడు; సందేహం లేదు।

Verse 30

व्यवहारं कलेश्चैव त्यज पुण्यं समाश्रय । वर्तयस्व हि सत्येन प्रजापालो भवस्व हि

కలియుగజనితమైన లోకవ్యవహారాన్ని విడిచి పుణ్యాన్ని ఆశ్రయించు. సత్యంతో నడుచుకొని ప్రజాపాలకుడవు అవు.

Verse 31

वेन उवाच । अहं ज्ञानवतां श्रेष्ठः सर्वं ज्ञातं मया इह । योऽन्यथा वर्तते चैव स दंड्यो भवति ध्रुवम्

వేనుడు అన్నాడు—“నేను జ్ఞానులలో శ్రేష్ఠుడను; ఇక్కడి సమస్తం నాకు తెలిసినదే. ఎవడు భిన్నంగా ప్రవర్తిస్తాడో, వాడు నిశ్చయంగా దండనీయుడు.”

Verse 32

अत्यर्थं भाषमाणं तं राजानं पापचेतनम् । कुपितास्ते महात्मानः सर्वे वै ब्रह्मणः सुताः

పాపచేతనుడైన ఆ రాజు అతి దర్పంగా మాట్లాడుట చూచి, బ్రహ్ముని మహాత్మ కుమారులందరూ కోపంతో ఉవ్విళ్లూరారు।

Verse 33

कुपितेष्वेव विप्रेषु वेनो राजा महात्मसु । ब्रह्मशापभयात्तेषां वल्मीकं प्रविवेश ह

మహాత్మ బ్రాహ్మణులు కోపించిన వేళ, వారి బ్రహ్మశాప భయంతో రాజు వేన వల్మీకంలో (చీమల పుట్టలో) ప్రవేశించాడు।

Verse 34

अथ ते मुनयः क्रुद्धा वेनं पश्यंति सर्वतः । ज्ञात्वा प्रनष्टं भूपं तं वल्मीकस्थं सुसांप्रतम्

అప్పుడు క్రోధించిన మునులు వేనను అన్ని దిక్కులా వెదికారు; రాజు అదృశ్యమయ్యాడని తెలిసి, అతడు అప్పుడే వల్మీకంలో ఉన్నాడని కనుగొన్నారు।

Verse 35

बलादानिन्युस्तं विप्राः क्रूरं तं पापचेतनम् । दृष्ट्वा च पापकर्माणं मुनयः सुसमाहिताः

బ్రాహ్మణులు ఆ క్రూరుడైన పాపచేతనుణ్ని బలంగా తీసుకొచ్చారు; అతని పాపకర్మలను చూచి మునులు సుసంయమంతో ఏకాగ్రులయ్యారు।

Verse 36

सव्यं पाणिं ममंथुस्ते भूपस्य जातमन्यवः । तस्माज्जातो महाह्रस्वो नीलवर्णो भयंकरः

కోపావేశంతో వారు ఆ భూపతి ఎడమ చేతిని మథించారు; దానినుండి అతి పొట్టివాడు, నీలవర్ణుడు, భయంకరుడైన ఒక సత్త్వం జన్మించింది।

Verse 37

बर्बरो रक्तनेत्रस्तु बाणपाणिर्धनुर्द्धरः । सर्वेषामेव पापानां निषादानां बभूव ह

రక్తనేత్రుడై, బాణం చేతబట్టి, ధనుస్సు ధరించిన బర్బరుడు నిజంగా సమస్త పాపిష్ఠ నిషాదులలో ప్రధానుడయ్యాడు।

Verse 38

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्यानेऽष्टत्रिंशोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీపద్మపురాణము భూమిఖండములో వెనోపాఖ్యానమునకు చెందిన ముప్పై ఎనిమిదవ అధ్యాయం సమాప్తమైంది।

Verse 39

ममंथुर्दक्षिणं पाणिं वेनस्यापि महात्मनः । तस्माज्जातो महात्मा स येन दुग्धा वसुंधरा

వారు మహాత్ముడైన వేనుని కుడిచేతినికూడా మథించారు; దానినుండి భూమిని దోహనము చేసిన ఆ మహాపురుషుడు జన్మించాడు।

Verse 40

पृथुर्नाम महाप्राज्ञो राजराजो महाबलः । तस्य पुण्यप्रसादाच्च वेनो धर्मार्थकोविदः

పృథు అనే రాజు ఉన్నాడు—అత్యంత ప్రజ్ఞావంతుడు, రాజాధిరాజు, మహాబలశాలి. అతని పుణ్యప్రసాదముచేత వేనుడుకూడా ధర్మార్థములలో కోవిదుడయ్యాడు।

Verse 41

चक्रवर्तिपदं भुक्त्वा प्रसादात्तस्य चक्रिणः । जगाम वैष्णवं लोकं तद्विष्णोः परमं पदम्

ఆ చక్రవర్తి ప్రసాదముచేత చక్రవర్తి పదవిని అనుభవించి, అతడు వైష్ణవ లోకమునకు—విష్ణువின் పరమపదమునకు—ప్రయాణమయ్యాడు।