Adhyaya 37

Verse 1

। ऋषय ऊचुः । एवं वेनस्य चैवासीत्सृष्टिरेव महात्मनः । धर्माचारं परित्यज्य कथं पापमतिर्भवेत्

ఋషులు పలికిరి—మహాత్ముడైన వేనుని స్వభావమే ఇట్లుంటే, ధర్మాచారాన్ని విడిచి అతడు పాపమతిగా ఎలా మారెను?

Verse 2

सूत उवाच । ज्ञानविज्ञानसंपन्ना मुनयस्तत्त्ववेदिनः । शुभाशुभं वदंत्येवं तन्न स्यादिह चान्यथा

సూతుడు పలికెను—జ్ఞానవిజ్ఞానసంపన్నులైన తత్త్వవేత్త మునులు శుభాశుభములను యథార్థంగా ప్రకటించుచున్నారు; ఇక్కడ ఇతరథా కాదే.

Verse 3

तप्यमानेन तेनापि सुशंखेन महात्मना । दत्तः शापः कथं विप्रा न यथावच्च जायते

హే విప్రులారా! తపస్సులో నిమగ్నుడైన ఆ మహాత్ముడు సుశంఖుడు ఇచ్చిన శాపం యథావిధిగా ఫలించకుండా ఎలా ఉండగలదు?

Verse 4

वेनस्य पातकाचारं सर्वमेव वदाम्यहम् । तस्मिञ्छासति धर्मज्ञे प्रजापाले महात्मनि

వేనుని పాపాచారాన్ని నేను సంపూర్ణంగా వివరిస్తాను—ధర్మజ్ఞుడైన మహాత్ముడు, ప్రజాపాలక రాజు పాలిస్తున్న సమయంలో.

Verse 5

पुरुषः कश्चिदायातश्छद्म लिंगधरस्तदा । नग्नरूपोवमहाकायःवशिरोमुंडो महाप्रभः

అప్పుడు ఒక మనిషి వచ్చాడు—కపట సన్యాస చిహ్నాలు ధరించినవాడు; నగ్నరూపుడై, మహాకాయుడై, ముండిత శిరస్సుతో, మహాతేజస్సుతో.

Verse 6

मार्जनीं शिखिपत्राणां कक्षायां स हि धारयन् । गृहीतं पानपात्रं तु नालिकेरमयं करे

మయూరపక్షి ఈకలతో చేసిన చీపురును పక్కన దాచుకొని, చేతిలో కొబ్బరి చెక్కతో చేసిన పానపాత్రను పట్టుకున్నాడు.

Verse 7

पठमानो ह्यसच्छास्त्रं वेदधर्मविदूषकम् । यत्र वेनो महाराजस्तत्रायातस्त्वरान्वितः

వేదధర్మాన్ని భ్రష్టుపట్టించే అసత్య శాస్త్రాన్ని పఠిస్తూ, మహారాజు వేనుడు ఉన్న చోటుకు అతడు త్వరగా చేరాడు.

Verse 8

सभायां तस्य वेनस्य प्रविवेश स पापवान् । तं दृष्ट्वा समनुप्राप्तं वेनः प्रश्नं तदाकरोत्

వేనుని సభలో ఆ పాపి పురుషుడు ప్రవేశించాడు. అతడు అక్కడికి వచ్చినట్లు చూసి వేను అతనిని ప్రశ్నించాడు.

Verse 9

भवान्को हि समायात ईदृग्रूपधरो मम । सभायां वर्तमानस्य पुरः कस्मात्समागतः

నీవెవరు? ఇలాంటి రూపాన్ని ధరించి ఇక్కడికి ఎందుకు వచ్చావు? నేను సభలో ఉన్నప్పుడు ఏ కారణంతో నా ముందుకు వచ్చావు?

Verse 10

को वेषः किं नु ते नाम को धर्मः कर्म ते वद । को वेदस्ते क आचारः किं तपः का प्रभावना

నీ వేషం ఏమిటి, నీ పేరు ఏమిటి? చెప్పు—నీ ధర్మం, నీ కర్తవ్యకర్మలు ఏమిటి? నీ వేదం ఏది, నీ ఆచారం ఏమిటి, నీ తపస్సు ఏమిటి, నీ ప్రభావశక్తి ఏమిటి?

Verse 11

किं ज्ञानं कः प्रभावस्ते किं सत्यं धर्मलक्षणम् । तत्त्वं सर्वं समाचक्ष्व ममाग्रे सत्यमेव च

జ్ఞానం ఏమిటి, నీ నిజమైన శక్తి ఏమిటి? సత్యం ఏమిటి, ధర్మలక్షణం ఏమిటి? నా ముందే సమస్త తత్త్వాలను వివరించి, సత్యమే పలుకు.

Verse 12

श्रुत्वा वेनस्य तद्वाक्यं पापो वाक्यमुदाहरत् । पातक उवाच । करोष्येवं वृथा राज्यं महामूढो न संशयः

వేనుని మాటలు విని పాపం ప్రత్యుత్తరం పలికింది. పాతకుడు అన్నాడు—‘ఇలా నీవు వ్యర్థంగా రాజ్యం చేస్తావు; నిస్సందేహంగా నీవు మహామూఢుడవు.’

Verse 13

अहं धर्मस्य सर्वस्वमहं पूज्यतमोसुरैः । अहं ज्ञानमहं सत्यमहं धाता सनातनः

నేనే ధర్మసారము, ధర్మసర్వస్వము; అసురులకైనా అత్యంత పూజ్యుడను. నేనే జ్ఞానము, నేనే సత్యము; నేనే సనాతన ధాతా విధాతను.

Verse 14

अहं धर्मं अहं मोक्षः सर्वदेवमयो ह्यहम् । ब्रह्मदेहात्समुद्भूतः सत्यसंधोऽस्मि नान्यथा

నేనే ధర్మము, నేనే మోక్షము; నిజముగా నేనే సర్వదేవమయుడను. బ్రహ్మదేహమునుండి సముద్భవించి, నేను సత్యసంధుడను—ఇతరథా కాదు.

Verse 15

जिनरूपं विजानीहि सत्यधर्मकलेवरम् । मामेव हि प्रधावंति योगिनो ज्ञानतत्पराः

జినస్వరూపమును తెలుసుకొనుము—అది సత్యధర్మమయ కాయము; జ్ఞాననిష్ఠ యోగులు నిశ్చయంగా నన్నే మాత్రమే ఆశ్రయించి వేగంగా చేరుదురు.

Verse 16

वेन उवाच । तवैव कीदृशं कर्म किं ते दर्शनमेव च । किमाचारो वदस्वैहि इत्युक्तं तेन भूभुजा

వేనుడు పలికెను—“నీ కర్మ ఏ విధమైనది? నీ దర్శనం ఏమిటి? నీ ఆచారం ఏమిటి? ఇక్కడ చెప్పుము.” అని ఆ రాజు అడిగెను.

Verse 17

पातक उवाच । अर्हंतो देवता यत्र निर्ग्रंथो दृश्यते गुरुः । दया चैव परो धर्मस्तत्र मोक्षः प्रदृश्यते

పాతకుడు అన్నాడు—“ఎక్కడ అర్హంతులు దేవతలుగా పూజింపబడతారో, ఎక్కడ నిర్గ్రంథుడు గురువుగా దర్శనమిస్తాడో, ఎక్కడ దయనే పరమధర్మమని భావించబడుతుందో—అక్కడ మోక్షము ప్రత్యక్షమగును.”

Verse 18

दर्शनेस्मिन्न संदेह आचारान्प्रवदाम्यहम् । यजनं याजनं नास्ति वेदाध्ययनमेव च

ఈ దర్శనంలో సందేహం లేదు; నేను ఆచారాలను ప్రకటిస్తున్నాను. ఇక్కడ యజ్ఞం చేయుట లేదు, యజ్ఞం చేయించుట లేదు—వేదాధ్యయనమే విధేయం.

Verse 19

नास्ति संध्या तपो दानं स्वधास्वाहाविवर्जितम् । हव्यकव्यादिकं नास्ति नैव यज्ञादिका क्रिया

‘స్వధా’ ‘స్వాహా’ ఉచ్చారణలేని చోట సంధ్యోపాసన లేదు, తపస్సు లేదు, దానం లేదు. దేవ–పితృనిమిత్త హవ్యకవ్యాదులు లేవు; యజ్ఞాదిక్రియ కూడా లేదు.

Verse 20

पितॄणां तर्पणं नास्ति नातिथिर्वैश्वदेविकम् । क्षपणस्य वरा पूजा अर्हतो ध्यानमुत्तमम्

క్షపణునికి పితృతర్పణం లేదు, అతిథి-సత్కారం లేదు, వైశ్వదేవ కర్మ లేదు. అతని శ్రేష్ఠ పూజ ఉత్తమ సేవ; పరమ సాధన అర్హతుని ధ్యానం.

Verse 21

अयं धर्मसमाचारो जैनमार्गे प्रदृश्यते । एतत्ते सर्वमाख्यातं निजधर्मस्यलक्षणम्

ఈ ధర్మసమాచారం జైనమార్గంలో దర్శనమిస్తుంది. ఈ విధంగా నీ స్వధర్మ లక్షణాలను సమగ్రంగా నేను వివరించాను.

Verse 22

वेन उवाच । वेदप्रोक्तो यथा धर्मो यत्र यज्ञादिकाः क्रियाः । पितॄणां तर्पणं श्राद्धं वैश्वदेवं न दृश्यते

వేనుడు అన్నాడు—ఎక్కడ వేదప్రోక్త ధర్మం ఉండి యజ్ఞాదిక్రియలు జరుగుతాయో, అక్కడ పితృతర్పణం, శ్రాద్ధం, వైశ్వదేవం కనబడవు.

Verse 23

न दानं तप एवास्ति क्वास्ते धर्मस्य लक्षणम् । वद सत्यं ममाग्रे तु दयाधर्मं च कीदृशम्

దానం లేదు, తపస్సు లేదు; అయితే నీ ధర్మలక్షణాలు ఎక్కడ? నా ముందే సత్యం చెప్పు—ఇది ఏ విధమైన దయాధర్మం?

Verse 24

पातक उवाच । पंचतत्त्वप्रवृद्धोयं प्राणिनां काय एव च । आत्मा वायुस्वरूपोयं तेषां नास्ति प्रसंगता

పాతకుడు అన్నాడు—ప్రాణుల దేహం పంచతత్త్వాల నుంచే ఏర్పడి పెరిగింది. అయితే ఆత్మ వాయుస్వరూపం; ఆత్మకూ దేహానికీ నిజమైన సంగమం లేదు.

Verse 25

यथा जलेषु भूतानामपिसंगमवेहि तत् । जायते बुद्बुदाकारं तद्वद्भूतसमागमः

నీటిలో భూతాల సంగమం బుడగల ఆకారంగా పుడినట్లే, దేహధారుల కలయిక కూడా క్షణికం—బుడగ వంటిది.

Verse 26

पृथ्वीभावो रजःस्थस्तु चापस्तत्रैव संस्थिताः । ज्योतिस्तत्र प्रदृश्येत सुवायुर्वर्तते त्रिषु

పృథ్వీ తత్త్వం రజోగుణంలో స్థితమై ఉంది; జలమూ అక్కడే స్థాపితమై ఉంది. అక్కడ తేజస్సు దర్శనమిస్తుంది; శుభవాయువు ఆ మూడింటిలో సంచరిస్తుంది.

Verse 27

आकाशमावृणोत्पश्चाद्बुद्बुदत्वं प्रजायते । अप्सुमध्ये प्रभात्येव सुतेजो वर्तुलं वरम्

తర్వాత అది ఆకాశాన్ని ఆవరించి, బుడగ-స్థితి జన్మిస్తుంది. జలమధ్యంలో ఆ ఉత్తమమైన, ప్రకాశవంతమైన, వృత్తాకార తేజస్సు వెలుగుతుంది.

Verse 28

क्षणमात्रं प्रदृश्येत क्षणान्नैव च दृश्यते । तद्वद्भूतसमायोगः सर्वत्र परिदृश्यते

ఇది క్షణమాత్రమే కనిపించి, తదుపరి క్షణంలోనే కనబడదు. అలాగే భూతతత్త్వాల సంగమం కూడా సర్వత్ర క్షణభంగురంగా దర్శనమిస్తుంది.

Verse 29

अंतकाले प्रयात्यात्मा पंच पंचसु यांति ते । मोहमुग्धास्ततो मर्त्या वर्तंते च परस्परम्

మరణకాలంలో ఆత్మ ప్రయాణమవుతుంది; ఐదు (తత్త్వాలు/ఇంద్రియాలు) తమ తమ ఐదింటిలోకి చేరుతాయి. ఆపై మోహముగ్ధులైన మానవులు పరస్పర బంధనంలో తిరుగుతూనే ఉంటారు.

Verse 30

श्राद्धं कुर्वंति मोहेन क्षयाहे पितृतर्पणम् । क्वास्ते मृतः समश्नाति कीदृशोऽसौ नृपोत्तम

మోహవశంగా జనులు క్షయాహే (అమావాస్యనాడు) శ్రాద్ధం, పితృతర్పణం చేస్తారు. ఆ మృతుడు ఎక్కడ కూర్చుని దానిని భుజిస్తాడు? అతడు ఎలాంటి పురుషుడు, ఓ నృపోత్తమా?

Verse 31

किं ज्ञानं कीदृशं कायं केन दृष्टं वदस्व नः । मिष्टान्नं भोजयित्वा च तृप्ता यांति च ब्राह्मणाः

మాకు చెప్పండి—ఆ జ్ఞానం ఏమిటి, ఆ దేహరూపం ఎలాంటిది, దానిని ఎవరు చూశారు? మిష్టాన్నంతో బ్రాహ్మణులకు భోజనం పెట్టిన తరువాత వారు కూడా తృప్తిగా వెళ్లిపోతారు.

Verse 32

कस्य श्राद्धं प्रदीयेत सा तु श्रद्धा निरर्थिका । अन्यदेवं प्रवक्ष्यामि वेदानां कर्म दारुणम्

శ్రాద్ధం ఎవరికీ ఇవ్వాలి? అటువంటి శ్రద్ధ వ్యర్థమే. ఇప్పుడు నేను మరో విషయాన్ని చెబుతాను—వేదాలలో చెప్పబడిన కఠినమైన, దారుణమైన కర్మధర్మం.

Verse 33

यदातिथिर्गृहे याति महोक्षं पचते द्विजः । अजं वा राजराजेंद्र अतिथिं परिभोजयेत्

ఇంటికి అతిథి వచ్చినప్పుడు ద్విజుడు మహిషాన్ని వండాలి; లేక, ఓ రాజరాజేంద్రా, మేకను వండి అతిథికి సమ్యకంగా భోజనం పెట్టాలి।

Verse 34

अश्वमेधमखे अश्वं गोमेधे वृषमेव च । नरमेधे नरं राजन्वाजपेये तथा ह्यजान्

అశ్వమేధ యాగంలో అశ్వం, గోమేధంలో వృషభం; నరమేధంలో నరుడు—మరియు ఓ రాజా, వాజపేయంలో కూడా అలాగే మేకలు (ఆహుతిగా) చెప్పబడినవి।

Verse 35

राजसूये महाराज प्राणिनां घातनं बहु । पुंडरीके गजं हन्याद्गजमेधेऽथ कुंजरम्

ఓ మహారాజా, రాజసూయంలో ప్రాణుల వధ చాలా జరుగుతుంది. పుండరీక కర్మలో గజాన్ని హతం చేస్తారు; గజమేధ యాగంలో కూడా కుంజరాన్ని (ఏనుగును) హతం చేస్తారు।

Verse 36

सौत्रामण्यां पशुं मेध्यं मेषमेव प्रदृश्यते । नानारूपेषु सर्वेषु श्रूयतां नृपनंदन

సౌత్రామణీ యాగంలో మేధ్యమైన (శుద్ధమైన) పశువుగా మేషమే (పొట్టేలు) కనిపిస్తుంది. అనేక రూపాలు చెప్పబడినప్పటికీ—ఓ నృపనందనా, సమగ్రంగా వినుము।

Verse 37

इति श्रीपद्मपुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां भूमिखंडे । वेनोपाख्याने सप्तत्रिंशोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీ పద్మపురాణంలోని పంచపంచాశత్-సహస్ర-సంహితలో, భూమిఖండంలో ‘వేనోపాఖ్యానం’ అనే సప్తత్రింశో అధ్యాయం సమాప్తమైంది।

Verse 38

ज्ञेयं तदन्नमुच्छिष्टं क्रियते भूरिभोजनम् । अत्यंतदोषहीनांस्तान्हिंसंति यन्महामखे

అతిగా భోజనం చేయుటకు కారణమయ్యే ఆహారమును ఉచ్ఛిష్టము (అశుద్ధము) అని తెలిసికొనవలెను; ఎందుకంటే ఆ మహాయజ్ఞంలో వారు పూర్తిగా దోషరహిత జీవులను హింసిస్తారు.

Verse 39

तत्र किं दृश्यते धर्मः किं फलं तत्र भूपते । पशूनां मारणं यत्र निर्दिष्टं वेदपंडितैः

హే భూపతే! వేదపండితులు పశువధను నిర్దేశించిన చోట అక్కడ ఏ ధర్మం కనిపిస్తుంది? అక్కడ ఏ ఫలము కలుగగలదు?

Verse 40

तस्माद्विनष्टधर्मं च न पुण्यं मोक्षदायकम् । दयां विना हि यो धर्मः स धर्मो विफलायते

కాబట్టి ధర్మం లేని పుణ్యం మోక్షదాయకం కాదు; దయ లేకుండా ఆచరించబడే ధర్మం నిశ్చయంగా ఫలహీనమవుతుంది.

Verse 41

जीवानां पालनं यत्र तत्र धर्मो न संशयः । स्वाहाकारः स्वधाकारस्तपः सत्यं नृपोत्तम

జీవుల పాలన-రక్షణ ఉన్న చోట నిస్సందేహంగా ధర్మం ఉంది; ‘స్వాహా’ ‘స్వధా’ అనే ఉచ్చారణ, తపస్సు, సత్యం—హే నృపోత్తమా—ఇవీ ధర్మమే.

Verse 42

दयाहीनं चापलं स्यान्नास्ति धर्मस्तु तत्र हि । एते वेदा न वेदाः स्युर्दया यत्र न विद्यते

దయ లేని చోట చంచలత్వం కలుగుతుంది; అక్కడ నిజంగా ధర్మం ఉండదు. దయ లేని చోట ఈ వేదాలూ వేదాలుగా నిలవవు.

Verse 43

दयादानपरो नित्यं जीवमेव प्ररक्षयेत् । चांडालोऽप्यथ शूद्रो वा स वै ब्राह्मण उच्यते

ఎవడు నిత్యం దయా-దానాలలో పరుడై జీవులను రక్షించునో—వాడు చాండాలుడైనా శూద్రుడైనా—అతడే నిజమైన బ్రాహ్మణుడు అని చెప్పబడును।

Verse 44

ब्राह्मणो निर्दयो यो वै पशुघातपरायणः । स वै सुनिर्दयः पापी कठिनः क्रूरचेतनः

నిర్దయుడై పశుహత్యలో పరాయణుడైన బ్రాహ్మణుడు అత్యంత క్రూరుడు—పాపి, కఠినహృదయుడు, క్రూరచేతనుడు।

Verse 45

वंचकैः कथितो वेदो यो वेदो ज्ञानवर्जितः । यत्र ज्ञानं भवेन्नित्यं तत्र वेदः प्रतिष्ठति

మోసగాళ్లు ‘వేదం’ అని చెప్పినదైనా నిజజ్ఞానం లేనిదైతే అది వేదం కాదు; ఎక్కడ నిత్య జ్ఞానం ఉంటుందో అక్కడే వేదం స్థిరంగా నిలుస్తుంది।

Verse 46

दयाहीनेषु वेदेषु विप्रेषु च महामते । नास्ति सत्यं क्रिया तत्र वेदविप्रेषु वै तदा

హే మహామతీ! వేదాలు మరియు విప్రులు దయాహీనులైతే, అక్కడ సత్యమూ ధర్మక్రియయూ ఉండవు; అటువంటి వేద-విప్రులలో అదే స్థితి.

Verse 47

वेदा न वेदा राजेंद्र ब्राह्मणाः सत्यवर्जिताः । दानस्यापि फलं नास्ति तस्माद्दानं न दीयते

హే రాజేంద్రా! బ్రాహ్మణులు సత్యరహితులైతే వేదాలు కూడా వేదాలుగా ఉండవు. అప్పుడు దానానికి కూడా ఫలం ఉండదు; అందువల్ల అటువంటి చోట దానం ఇవ్వకూడదు।

Verse 48

यथा श्राद्धस्य वै चिह्नं तथा दानस्य लक्षणम् । जिनस्यापि च यद्धर्मं भुक्तिमुक्तिप्रदायकम्

శ్రాద్ధానికి స్పష్టమైన చిహ్నాలు ఉన్నట్లే, సత్యదానానికి కూడా నిర్ధిష్ట లక్షణాలు ఉన్నాయి. అలాగే జినదేవుడు ఉపదేశించిన ధర్మమే భోగమును మరియు మోక్షమును ప్రసాదించేది।

Verse 49

तवाग्रेऽहं प्रवक्ष्यामि बहुपुण्यप्रदायकम् । आदौ दया प्रकर्तव्या शांतभूतेन चेतसा

మీ సమక్షంలో నేను చెప్పుదును—అది మహాపుణ్యప్రదం. ముందుగా శాంతమైన, స్థిరమైన మనస్సుతో దయను ఆచరించాలి।

Verse 50

आराधयेद्धृदा देवं जिनं येन चराचरम् । मनसा शुद्धभावेन जिनमेकं प्रपूजयेत्

చరాచర జగత్తును ధారించే ఆ జినదేవుని హృదయంతో ఆరాధించాలి. శుద్ధభావంతో, నిర్మల మనస్సుతో ఏకైక జినదేవుని భక్తితో పూజించాలి।

Verse 51

नमस्कारः प्रकर्तव्यस्तस्य देवस्य नान्यथा । मातापित्रोस्तु वै पादौ कदा नैव प्रवंदयेत्

ఆ దేవునికే నమస్కారం చేయాలి, ఇతరంగా కాదు. అయితే తల్లిదండ్రుల పాదాలకు ఎప్పుడూ నమస్కరించకుండా ఉండకూడదు।

Verse 52

अन्येषामपि का वार्ता श्रूयतां राजसत्तम । वेन उवाच । एते विप्राश्च आचार्या गंगाद्याः सरितस्तथा

ఇతరుల సంగతి ఏమి చెప్పాలి? వినండి, ఓ రాజశ్రేష్ఠా. వేనుడు అన్నాడు—ఇవే బ్రాహ్మణులు, ఆచార్యులు; అలాగే గంగా మొదలైన నదులు కూడా.

Verse 53

वदंति पुण्यतीर्थानि बहुपुण्यप्रदानि च । तत्किं वदस्व सत्यं मे यदि धर्ममिहेच्छसि

పుణ్యతీర్థాలు అపార పుణ్యాన్ని ప్రసాదిస్తాయని జనులు అంటారు. నీవు ఇక్కడ ధర్మాన్ని కోరితే, నాకు నిజంగా చెప్పు—అది ఏమిటి?

Verse 54

पातक उवाच । आकाशाद्वै महाराज मेघा वर्षंति वै जलम् । भूमौ हि पर्वतेष्वेवं सर्वत्र पतिते जलम्

పాతకుడు అన్నాడు—మహారాజా, ఆకాశం నుండి మేఘాలు నిశ్చయంగా జలాన్ని వర్షిస్తాయి. ఆ జలం భూమిపై, పర్వతాలపై కూడా, సర్వత్రా పడిన తరువాత తగినట్లు ప్రవహిస్తుంది.

Verse 55

स आप्लाव्य ततस्तिष्ठेद्दयां सर्वत्र भावयेत् । नद्यः पापप्रवाहास्तु तासु तीर्थं श्रुतं कथम्

స్నానం చేసి తరువాత స్థిరంగా నిలిచి, సర్వజీవుల పట్ల దయను భావించాలి. కానీ నదులు పాపాన్ని కొట్టుకుపోయే ప్రవాహాలు; అట్లైతే వాటిలో తీర్థం ఎలా అంటారు?

Verse 56

जलाशया महाराज तडागाः सागरास्तथा । पृथिव्याधारकाश्चैव गिरयो अश्मराशयः

మహారాజా, జలాశయాలు—చెరువులు మరియు సముద్రాలు—అలాగే భూమిని ధారించే పర్వతాలు, రాళ్ల గుట్టలు కూడా—ఇలా గ్రహించాలి.

Verse 57

नास्त्येतेषु च वै तीर्थं जलैर्जलदमुत्तमम् । स्नाने यदा महत्पुण्यं कस्मान्मत्स्येषु वै नहि

ఈ జలాలలో ప్రత్యేక తీర్థం లేదు; జలమే ఉత్తమం. స్నానం మహాపుణ్యాన్ని ఇస్తే, మరి చేపలలో కూడా అది ఎందుకు ఉండకూడదు?

Verse 58

दृष्टा स्नानेन वै सिद्धिर्मीनाः शुद्ध्यंति नान्यथा । यत्र जिनस्तत्र तीर्थं तत्र धर्मः सनातनः

స్నానముచేతనే సిద్ధి కలుగుతుందని నిజంగా కనిపిస్తుంది; చేపలు నీటిచేతనే శుద్ధి పొందుతాయి, ఇతరథా కాదు. ఎక్కడ జినుడు ఉన్నాడో అక్కడే తీర్థం; అక్కడే సనాతన ధర్మం నిలిచియుంటుంది.

Verse 59

तपोदानादिकं सर्वं पुण्यं तत्र प्रतिष्ठितम्

తపస్సు, దానం మొదలైన వాటి వల్ల కలిగే సమస్త పుణ్యం అక్కడే ప్రతిష్ఠితమై ఉంటుంది.

Verse 60

एको जिनः सर्वमयो नृपेंद्र नास्त्येव धर्मं परमं हि तीर्थम् । अयं तु लाभः परमस्तु तस्माद्ध्य्यास्व नित्यं सुसुखो भविष्यसि

ఓ నృపేంద్రా! జినుడు ఒక్కడే సర్వమయుడు, సర్వకారణభూతుడు; తీర్థం కన్నా ఉన్నతమైన పరమధర్మం లేదు. కనుక ఇదే పరమలాభం—ఆయనను నిత్యం ధ్యానించు; నీవు నిజంగా సుఖవంతుడవుతావు.

Verse 61

विनिंद्य धर्मं सकलं सवेदं दानं सपुण्यं परयज्ञरूपम् । पापस्वभावैर्बहुबोधितो नृपस्त्वंगस्य पुत्रो भुवि तेन पापिना

వేదాలతో కూడిన సమస్త ధర్మాన్ని నిందించి, దానాన్ని—అది స్వయంగా పుణ్యమూ పరమయజ్ఞస్వరూపమూ అయినదాన్ని—తిరస్కరించి, భూమిపై అంగుని కుమారుడైన ఒక రాజు ఉండెను; పాపస్వభావుడైన ఆ పాపి చేత పదేపదే బోధింపబడి అతడూ పాపిగా మారెను.