Adhyaya 33

Verse 1

ऋषय ऊचुः । शप्ता गंधर्वपुत्रेण सुशंखेन महात्मना । तस्य शापात्कथं जाता किं किं कर्म कृतं तया

ఋషులు పలికిరి— గంధర్వపుత్రుడైన మహాత్మ సుశంఖుడు ఆమెను శపించెను. ఆ శాపమువలన ఆమె ఈ స్థితికి ఎలా చేరెను? ఆమె ఏ ఏ కర్మములు చేసెను?

Verse 2

सा लेभे कीदृशं पुत्रं तस्य शापाद्द्विजोत्तम । सुनीथायाश्च चरितं त्वं नो विस्तरतो वद

ఓ ద్విజోత్తమా, ఆ శాపఫలముగా ఆమె ఎలాంటి కుమారుని పొందెను? మరియు సునీథా చరిత్రను మాకు విస్తారముగా చెప్పుము.

Verse 3

सूत उवाच । सुशंखेनापि तेनैव सा शप्ता तनुमध्यमा । पितुः स्थानं गता सा तु सुनीथा दुःखपीडिता

సూతుడు పలికెను—అదే సుశంఖుడు ఆ సన్ననడుము గల ఆమెను శపించాడు; దుఃఖపీడిత సునీత తండ్రి ధామానికి వెళ్లింది।

Verse 4

पितरं चात्मनश्चैव चरितं च प्रकाशितम् । श्रुतवान्सोपि धर्मात्मा मृत्युः सत्यवतां वर

తండ్రి కథను, తన కథను కూడా వెల్లడిచేసే వృత్తాంతాన్ని అతడు విన్నాడు; ఆ ధర్మాత్ముడు—మృత్యువైనా—సత్యనిష్ఠులలో శ్రేష్ఠుడయ్యాడు।

Verse 5

तामुवाच सुनीथां तु सुतां शप्तां महात्मना । भवत्या दुष्कृतं पापं धर्म तेजः प्रणाशनम्

అప్పుడు మహాత్ముడు శపించిన కుమార్తె సునీతతో అతడు అన్నాడు—“నీవు పాపమైన దుష్కృతం చేసావు; అది ధర్మతేజస్సును నశింపజేస్తుంది.”

Verse 6

कस्मात्कृतं महाभागे सुशांतस्य हि ताडनम् । विरुद्धं सर्वलोकस्य भवत्या परिकल्पितम्

ఓ మహాభాగ్యవతీ, నిజంగా శాంతుడైన అతనిని ఎందుకు కొట్టించావు? నీవు చేసిన ఈ యోచన సమస్త లోకాభిప్రాయానికి విరుద్ధం.

Verse 7

कामक्रोधविहीनं तं सुशांतं धर्मवत्सलम् । तपोमार्गे विलीनं च परब्रह्मणि संस्थितम्

అతడు కామక్రోధరహితుడు, సుశాంతుడు, ధర్మప్రియుడు; తపోమార్గంలో లీనమై పరబ్రహ్మలో స్థితుడై ఉన్నాడు।

Verse 8

तमेवघातयेद्यो वै तस्य पापं शृणुष्व हि । पापात्मा जायते पुत्रः किल्बिषं लभते बहु

అదే వ్యక్తిని హతమార్చువాని పాపాన్ని వినుము. అతనికి పాపాత్మకుడైన కుమారుడు జన్మించును; అతడు బహు కిల్బిషము (మహాపాపము) పొందును.

Verse 9

ताडंतं ताडयेद्यो वै क्रोशंतं क्रोशयेत्पुनः । तस्य पापं स वै भुंक्ते ताडितस्य न संशयः

కొట్టువానిని కొట్టువాడు, ఏడ్చువానిపై మళ్లీ అరచువాడు—అతడు నిశ్చయంగా తాడితుని (పీడితుని) పాపాన్ని అనుభవించును; సందేహము లేదు.

Verse 10

स वै शांतः स जितात्मा ताडयंतं न ताडयेत् । निर्दोषं प्रति येनापि ताडनं च कृतं सुते

శాంతుడూ జితాత్ముడూ అయినవాడు, కొట్టువానినైనా కొట్టకూడదు. అలాగే నిర్దోషునిపై ఎవరివల్లనైనా తాడనము చేయరాదు, ఓ కుమారా.

Verse 11

पश्चान्मोहेन पापेन निर्दोषेऽपि च ताडयेत् । निर्दोषं प्रति येनापि हृद्रोगः क्रियते वृथा

తర్వాత పాపమయ మోహంతో ఎవడైనా నిర్దోషునినీ కొట్టివేయవచ్చు. నిర్దోషునిపై అలా చేయడం వల్ల వ్యర్థంగా ‘హృద్రోగము’—అంతర వేదన—కలుగుతుంది.

Verse 12

निर्दोषं ताडयेत्पश्चान्मोहात्पापेन केनचित् । स पापी पापमाप्नोति निर्दोषस्य शरीरजम्

మోహవశాత్తు ఎవడైనా పాపం చేసి నిర్దోషుని కొట్టినచో, ఆ పాపి నిర్దోషుని శరీరానికి కలిగిన హానినుండి పుట్టిన పాపాన్నే పొందును.

Verse 13

निर्दोषो घातयेत्तं वै ताडंतं पापचेतसम् । पुनरुत्थाय वेगेन साहसात्पापचेतनम्

నిర్దోషుడైనవాడైనా తనపై దాడి చేసే పాపబుద్ధిని శిక్షించాలి; మళ్లీ వేగంగా లేచి ధైర్యంతో ఆ దుష్ట దాడిచేసినవాడిని అదుపులో పెట్టాలి।

Verse 14

पापकर्तुश्च यत्पापं निर्दोषं प्रति गच्छति । ताडनं नैव तस्माद्वै कार्यं दोषवतोऽपि च

పాపం చేసే వాడి పాపం నిర్దోషుడిపై పడుతుంది; కాబట్టి దోషిగా కనిపించినవాడికైనా కొట్టడం గానీ శిక్షించడం గానీ చేయరాదు।

Verse 15

दुष्कृतं च महत्पुत्रि त्वयैव परिपालितम् । शप्ता तेनापि याद्यैव तस्मात्पुण्यं समाचर

ఓ సుకుమార కుమార్తె, నీవే ఒక ఘోర దుష్కృతాన్ని పోషించావు; దాని వల్లనే నీవు శపించబడినావు, కాబట్టి పుణ్యకర్మలను ఆచరించు।

Verse 16

सतां संगं समासाद्य सदैव परिवर्तय । योगध्यानेन ज्ञानेन परिवर्तय नंदिनि

సత్పురుషుల సంగాన్ని పొందిన తరువాత ఎల్లప్పుడూ నిన్ను నీవు మార్చుకో; యోగధ్యానం మరియు సత్యజ్ఞానంతో, ఓ నందినీ, నిన్ను నీవు పరివర్తించు।

Verse 17

सतां संगो महापुण्यो बहुश्रेयो विधायकः । बाले पश्य सुदृष्टांतं सतां संगस्य यद्गुणम्

సత్పురుషుల సంగం మహాపుణ్యమై అనేక శ్రేయస్సును కలిగిస్తుంది; ఓ బాలా, సత్సంగ గుణాన్ని చూపే ఈ ఉత్తమ దృష్టాంతాన్ని చూడు।

Verse 18

अपां संस्पर्शनात्पानात्स्नानात्तत्र महाधियः । मुनयः सिद्धिमायांति बाह्याभ्यंतरक्षालिताः

ఆ పవిత్ర జలాలను స్పర్శించి, త్రాగి, అక్కడ స్నానం చేయుట మాత్రముచేత మహాధీ మునులు బాహ్యాంతర శుద్ధితో సిద్ధిని పొందుదురు।

Verse 19

शुचिष्मंतो भवंत्येते लोकाः सर्वे चराचराः । आपः शांताः सुशीताश्च मृदुगात्राः प्रियंकराः

ఈ సమస్త లోకాలు—చరాచరములు—శుచిత్వంతో ప్రకాశించును. ఆ జలములు శాంతమై, సుమధుర శీతలమై, దేహానికి మృదువుగా, ప్రీతికరముగా ఉండును।

Verse 20

निर्मला रसवत्यश्च पुण्यवीर्या मलापहाः । तथा संतस्त्वया ज्ञेया निषेव्याश्च प्रयत्नतः

వాటిని నిర్మలములు, రసవంతములు, పుణ్యవీర్యసంపన్నములు, మలాపహారకములు అని తెలుసుకొనుము; అలాగే సత్పురుషులను గుర్తించి యత్నపూర్వకంగా సేవించుము।

Verse 21

यथा वह्निप्रसंगाच्च मलं त्यजति कांचनम् । तथा सतां हि संसर्गात्पापं त्यजति मानवः

అగ్నిస్పర్శతో కాంచనం మలాన్ని విడిచినట్లే, సత్పురుషుల సంగముచేత మనిషి పాపాన్ని విడిచివేయును।

Verse 22

सत्यवह्निः प्रदीप्तश्च प्रज्वलेत्पुण्यतेजसा । सत्येन दीप्ततेजास्तु ज्ञानेनापि सुनिर्मलः

సత్యరూప అగ్ని ప్రజ్వలితమై పుణ్యతేజస్సుతో దహించును. సత్యముచేత దాని దీప్తి మరింత పెరుగును, జ్ఞానముచేత అది సునిర్మలమగును।

Verse 23

अत्युष्णो ध्यानभावेन अस्पृश्यः पापजैर्नरैः । सत्यवह्नेः प्रसंगाच्च पापं सर्वं विनश्यति

ధ్యానభావజనితమైన తీవ్రమైన తపస్సుతో అతడు అత్యంత తేజస్సుతో ప్రకాశించి పాపులచే అస్పృశ్యుడవుతాడు; సత్యాగ్నితో సంగమమువల్ల సమస్త పాపములు నశించును।

Verse 24

तस्मात्सत्यस्य संसर्गः कर्तव्यः सर्वथा त्वया । पापभारं परित्यज्य पुण्यमेवं समाश्रय

కాబట్టి నీవు ఎల్లప్పుడూ సత్యవంతుల సంగతిని చేయవలెను. పాపభారాన్ని విడిచి, ఈ విధంగా పుణ్యధర్మాన్ని ఆశ్రయించు.

Verse 25

सूत उवाच । एवं पित्रा सुनीथा सा दुःखिता प्रतिबोधिता । नमस्कृत्य पितुः पादौ गता सा निर्जनं वनम्

సూతుడు పలికెను—తండ్రి ఈ విధంగా బోధించగా, దుఃఖితురాలైన సునీథా తండ్రి పాదములకు నమస్కరించి నిర్జన వనమునకు వెళ్లెను.

Verse 26

कामं क्रोधं परित्यज्य बाल्यभावं तपस्विनी । मोहद्रोहौ च मायां च त्यक्त्वा एकांतमास्थिता

కామక్రోధములను పరిత్యజించి ఆ తపస్విని బాల్యభావమును కూడా విడిచెను; మోహం, ద్రోహం, మాయలను త్యజించి ఏకాంతమును ఆశ్రయించెను.

Verse 27

तस्याः सख्यः समाजग्मुः क्रीडार्थं लीलयान्विताः । तां ददृशुर्विशालाक्ष्यः सुनीथां दुःखभागिनीम्

ఆమె సఖులు క్రీడార్థమై లీలానందంతో కూడి సమకూరిరి; వారు విశాలాక్షి, దుఃఖభాగినియైన సునీథను చూచిరి.

Verse 28

ध्यायंतीं चिंतयानां तामूचुश्चिंतापरायणाः । कस्माच्चिंतसि भद्रे त्वमनया चिंतयान्विता

ఆమె ధ్యానంలో మునిగి చింతతో నిండినదిగా చూసి, చింతనాపరాయణులు అన్నారు— “భద్రే! ఈ చింతతో నిండిపోయి నీవెందుకు వ్యాకులపడుతున్నావు?”

Verse 29

तन्नो वै कारणं ब्रूहि चिंतादुःखप्रदायिनी । एकैव सार्थकी चिंता धर्मस्यार्थे विचिंत्यते

కాబట్టి వ్యాకులత, దుఃఖం కలిగించే ఆ చింతకు కారణం మాకు చెప్పు. నిజంగా సార్థకమైన చింత ఒక్కటే—ధర్మార్థం కోసం చేసే విచారణ.

Verse 30

द्वितीया सार्थका चिंता योगिनां धर्मनंदिनी । अन्या निरर्थिका चिंता तां नैव परिकल्पयेत्

రెండవ చింత కూడా సార్థకమే—యోగులకు ఆనందం కలిగించి ధర్మాన్ని పోషించేది. మిగతా చింతలు నిరర్థకాలు; వాటిని అసలు మనసులో పెట్టకూడదు.

Verse 31

कायनाशकरी चिंता बल तेजः प्रणाशिनी । नाशयेत्सर्वसौख्यं तु रूपहानिं निदर्शयेत्

చింత శరీరాన్ని నాశనం చేస్తుంది, బలం మరియు తేజస్సును హరిస్తుంది. అది సమస్త సుఖాన్ని చెరిపివేసి, సౌందర్యహానిని కలిగిస్తుంది.

Verse 32

तृष्णां मोहं तथा लोभमेतांश्चिंता हि प्रापयेत् । पापमुत्पादयेच्चिंता चिंतिता च दिने दिने

చింత తృష్ణ, మోహం, లోభాన్ని కలిగిస్తుంది. రోజురోజూ దానిని పోషిస్తే, ఆ చింత మళ్లీ మళ్లీ పాపాన్ని పుట్టిస్తుంది.

Verse 33

इति श्रीपद्मपुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां भूमिखंडे वेनोपाख्याने । सुनीथाचरितं नाम त्रयस्त्रिंशोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీపద్మపురాణము పంచపంచాశత్సహస్రసంహితలోని భూమిఖండములో, వేనోపాఖ్యానాంతర్గతమైన ‘సునీథాచరిత’ నామ త్రయస్త్రింశోధ్యాయము సమాప్తమైంది।

Verse 34

अर्जितं कर्मणा पूर्वं स्वयमेव नरेण तु । तदेव भुंक्तेऽसौ जंतुर्ज्ञानवान्न विचिंतयेत्

మనిషి తన స్వకర్మలచే పూర్వం ఏది సంపాదించాడో, జీవుడు అదే అనుభవిస్తాడు; కాబట్టి జ్ఞానవంతుడు చింతించకూడదు।

Verse 35

तस्माच्चिंतां परित्यज्य सुखदुःखादिकं वद । तासां तद्वचनं श्रुत्वा सुनीथा वाक्यमब्रवीत्

కాబట్టి చింతను విడిచి సుఖదుఃఖాదుల విషయమును చెప్పు. వారి మాటలు విని సునీథా ఇలా పలికింది।