Adhyaya 20

Verse 1

हरिरुवाच । तपसानेन पुण्येन सत्येनानेन ते द्विज । स्तोत्रेण पावनेनापि तुष्टोस्मि व्रियतां वरः

హరి పలికెను—హే ద్విజా! నీ ఈ పుణ్య తపస్సు, ఈ సత్యనిష్ఠ, అలాగే ఈ పవిత్ర స్తోత్రము వలన నేను ప్రసన్నుడనయ్యాను; వరం కోరుకో।

Verse 2

वरं दद्मि महाभाग यत्ते मनसि वर्तते । यंयमिच्छसि कामं त्वं तंतं ते पूरयाम्यहम्

హే మహాభాగుడా! నేను నీకు వరం ఇస్తున్నాను—నీ మనసులో ఉన్నదేదైనా. నీవు ఏ ఏ కోరిక కోరుతావో, ఆ ఆ కోరికను నేను నెరవేర్చుదును.

Verse 3

सोमशर्मोवाच । प्रथमं देहि मे कृष्ण वरमेकं सुवाञ्छितम् । सुप्रसन्नेन मनसा यद्यस्ति सुदया मम

సోమశర్మ పలికెను—హే కృష్ణా! ముందుగా నాకు ఎంతో కోరుకున్న ఒక వరం దయచేయుము; నాపై కరుణతో, పూర్తిగా ప్రసన్నమనస్సుతో ఉంటే.

Verse 4

जन्मजन्मांतरं प्राप्य तव भक्तिं करोम्यहम् । दर्शयस्व परं स्थानमचलं मोक्षदायकम्

జన్మ జన్మాంతరాలు పొందిన తరువాత ఇప్పుడు నేను నీ భక్తిని ఆచరిస్తున్నాను; మోక్షం ప్రసాదించే ఆ పరమ, అచల ధామాన్ని నాకు చూపుము.

Verse 5

स्ववंशतारकं पुत्रं दिव्यलक्षणसंयुतम् । विष्णुभक्तिपरं नित्यं मम वंशप्रधारकम्

నా వంశాన్ని తరింపజేసే, దివ్య లక్షణాలతో యుక్తమైన, నిత్యం విష్ణుభక్తిలో నిమగ్నమైన, నా కులధారను కొనసాగించే కుమారుని నాకు ప్రసాదించుము.

Verse 6

सर्वज्ञं सर्वदं दांतं तपस्तेजः समन्वितम् । देवब्राह्मणलोकानां पालकं पूजकं सदा

సర్వజ్ఞుడు, సర్వదాత, దమశీలుడు, తపస్తేజస్సుతో సమన్వితుడు—దేవబ్రాహ్మణలోకాల్ని నిత్యం పాలించువాడూ పూజించువాడూ.

Verse 7

देवमित्रं पुण्यभावं दातारं ज्ञानपंडितम् । देहि मे ईदृशं पुत्रं दारिद्रं हर केशव

హే హరా, హే కేశవా! సజ్జనులకు మిత్రుడై, పుణ్యభావముతో, దానశీలుడై, సత్యజ్ఞానంలో పండితుడై ఉండే అటువంటి కుమారుని నాకు ప్రసాదించు; దారిద్ర్యము నశించుగాక.

Verse 8

भवत्वेवं न संदेहो वरमेनं वृणोम्यहम् । हरिरुवाच । एवमस्तु द्विजश्रेष्ठ भविष्यति न संशयः

“అలానే కావుగాక—సందేహం లేదు; ఈ వరాన్ని నేనే వరిస్తున్నాను.” హరి పలికెను—“తథాస్తు, హే ద్విజశ్రేష్ఠా; ఇది నిశ్చయంగా జరుగును, సందేహం లేదు.”

Verse 9

मत्प्रसादात्सुपुत्रस्तु तव वंश प्रतारकः । भोक्ष्यसि त्वं वरान्भोगान्दिव्यांश्च मानुषानिह

నా ప్రసాదమువలన నీకు సుపుత్రుడు కలుగును; అతడు నీ వంశాన్ని నిలుపువాడై రక్షించును. ఇహలోకమందే నీవు దివ్యమయినవీ మానుషమయినవీ అయిన శ్రేష్ఠ భోగాలను అనుభవించెదవు.

Verse 10

समालोक्य परं सौख्यं पुत्रसंभवजं शुभम् । यावज्जीवसि विप्र त्वं तावद्दुःखं न पश्यसि

పుత్రసంభవమునుండి కలిగే ఆ పరమ మంగళసుఖాన్ని దర్శించి—హే విప్రా! నీవు జీవించు దాకా దుఃఖాన్ని చూడవు.

Verse 11

दाता भोक्ता गुणग्राही भविष्यसि न संशयः । सुतीर्थे मरणं चापि यास्यसि त्वं परां गतिम्

నిస్సందేహంగా నీవు దాతవు, భోక్తవు, గుణగ్రాహివు అవుతావు. సుతీర్థంలో మరణించినా నీవు పరమగతిని పొందుతావు.

Verse 12

एवं वरं हरिर्दत्त्वा सप्रियाय द्विजाय सः । अंतर्धानं गतो देवः स्वप्नवत्परिदृश्यते

ఇలా హరి ఆ ప్రియతో కూడిన ద్విజునికి వరమిచ్చి అంతర్ధానమయ్యాడు; దేవుడు స్వప్నంలా దర్శనమిచ్చినట్లు కనిపించాడు.

Verse 13

तदा सुमनया युक्तः सोमशर्मा द्विजोत्तमः । सुतीर्थे पावने तस्मिन्रेवातीरे सुपुण्यदे

అప్పుడు సుమనాతో కూడిన ద్విజోత్తముడు సోమశర్మ ఆ పవిత్ర సుతీర్థానికి, రేవా తీరంలోని అత్యంత పుణ్యప్రద ప్రాంతానికి చేరాడు.

Verse 14

अमरकंटके विप्रो दानं पुण्यं करोति सः । गते बहुतरे काले तस्य वै सोमशर्मणः

అమరకంటకంలో ఆ బ్రాహ్మణుడు దానరూప పుణ్యకర్మలు చేశాడు. ఎంతో కాలం గడిచిన తరువాత, ఆ సోమశర్ముని విషయంలో...

Verse 15

कपिलारेवयोः संगे स्नानं कृत्वा स निर्गतः । दृष्टवान्पुरतो विप्रः श्वेतमेकं हि कुंजरम्

కపిలా-రేవా సంగమంలో స్నానం చేసి అతడు బయటికి వచ్చాడు; అప్పుడు ఆ బ్రాహ్మణుడు ముందర ఒక తెల్లని ఏనుగును చూశాడు.

Verse 16

सुप्रभं सुंदरं दिव्यं सुमदं चारुलक्षणम् । नानाभरणशोभांगं बहुलक्ष्म्या समन्वितम्

అది అత్యంత ప్రకాశవంతమై, సుందరమై, దివ్యమై ఉండెను; మృదువైన గర్వంతో, మనోహర లక్షణాలతో అలంకృతమైయుండెను. నానావిధ ఆభరణాలతో దాని అవయవాలు శోభించెను; అపార లక్ష్మీ-సంపదతో సమన్వితమైయుండెను.

Verse 17

सिंदूरैः कुंकुमैस्तस्य कुंभस्थले विराजिते । कर्णनीलोत्पलयुतं पताकादंडसंयुतम्

దాని కుంభశిఖరంపై సిందూరం, కుంకుమం శోభించెను. ఇరుప్రక్కల నీలోత్పలములవంటి కర్ణాభరణములు ఉండెను; ధ్వజదండము, పతాకతో కూడి ఉండెను.

Verse 18

नागोपरिस्थितो दिव्यः पुरुषो दृढसुप्रभः । दिव्यलक्षणसंपन्नः सर्वाभरणभूषितः

నాగముపై ఒక దివ్య పురుషుడు నిలిచియుండెను—దృఢుడై, అత్యంత ప్రకాశవంతుడై. దివ్య లక్షణములతో సంపన్నుడై, సమస్త ఆభరణములతో భూషితుడై ఉండెను.

Verse 19

दिव्यमाल्यांबरधरो दिव्यगंधानुलेपनः । सुसौम्यं सोमवत्पूर्णच्छत्रचामरसंयुतम्

ఆయన దివ్య మాల్యములు, అంబరములు ధరించి, దివ్య సుగంధ లేపనములతో అనులిప్తుడై ఉండెను. అత్యంత సౌమ్యుడై, పౌర్ణమి చంద్రునివలె ప్రకాశించి, సంపూర్ణ రాజఛత్రం మరియు చామరములతో సేవింపబడెను.

Verse 20

इति श्रीपद्मपुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां भूमिखंडे एेंद्रे सुमनो । पाख्याने सुव्रतोत्पत्तिर्नाम विंशोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీపద్మపురాణము పంచపంచాశత్సహస్రసంహితలోని భూమిఖండమున, ఐంద్ర భాగములో, సుమనః-ఆఖ్యానాంతర్గతంగా ‘సువ్రతోత్పత్తి’ అను ఇరవయ్యవ అధ్యాయము సమాప్తమగుచున్నది.

Verse 21

सगजं सुंदरं दृष्ट्वा पुरुषं दिव्यलक्षणम् । व्यतर्कयत्सोमशर्मा विस्मयाविष्टमानसः

ఏనుగుతో కూడిన, దివ్యలక్షణాలు గల ఆ సుందర పురుషుణ్ని చూచి సోమశర్మ మనస్సు ఆశ్చర్యంతో నిండిపోయి ఆలోచించసాగెను।

Verse 22

कोऽयं प्रयाति दिव्यांगः पंथानं प्राप्य सुव्रतः । एवं चिंतयतस्तस्य यावद्गृहं समाप्तवान्

“మార్గాన్ని పట్టి సాగుతున్న ఈ దివ్యాంగుడు, సువ్రతధారి ఎవరు?” అని అతడు ఆలోచించుచుండగా, ఆ వ్యక్తి అప్పటికే తన ఇంటికి చేరెను।

Verse 23

प्रविशंतं गृहद्वारं देवरूपं मनोहरम् । हर्षेण महताविष्टः सोमशर्मा द्विजोत्तमः

ఇంటి ద్వారంలో ప్రవేశిస్తున్న దేవరూపమైన, మనోహరుడైన అతనిని చూచి ద్విజోత్తముడు సోమశర్మ మహాహర్షంతో మునిగిపోయెను।

Verse 24

स्वगृहं प्रति धर्मात्मा त्वरमाणः प्रयाति च । गृहद्वारं गतो यावत्तावत्तं तु न पश्यति

ధర్మాత్ముడు తన ఇంటివైపు వేగంగా సాగుతాడు; ఇంటి ద్వారం చేరేవరకు అది అతనికి కనబడకపోవును।

Verse 25

पतितान्येव पुष्पाणि सौहृद्यानि महामतिः । दिव्यानि वासयुक्तानि प्रांगणे द्विजसत्तमः

హే ద్విజసత్తమా! ఆ మహామతి ప్రాంగణంలో పడిపోయిన పుష్పాలనే ఉంచెను—దివ్యమైనవి, సువాసనయుక్తమైనవి, సౌహార్దభావంతో నిండినవి।

Verse 26

चंदनैः कुंकुमैः पुण्यैः सुगंधैस्तु विलेपितम् । स्वकीयं प्रांगणे दृष्ट्वा दूर्वाक्षतसमन्वितम्

పవిత్ర చందనం, శుభ కుంకుమం, సుగంధ ద్రవ్యాల లేపనంతో లిప్తమై, తన ప్రాంగణంలో దూర్వా మరియు అక్షతాలతో అలంకృతమైనదాన్ని చూచెను।

Verse 27

स एवं विस्मयाविष्टश्चिंतयानः पुनः पुनः । ददर्श सुमनां प्राज्ञो दिव्यमंगलसंपदम्

ఇలా ఆశ్చర్యావిష్టుడై మళ్లీ మళ్లీ ఆలోచిస్తూ, ప్రశాంతమనస్కుడైన జ్ఞాని దివ్య మంగళసంపదతో యుక్తమైన సుమనాను చూచెను।

Verse 28

सोमशर्मोवाच । केन दत्तानि दिव्यानि एतान्याभरणानि च । शृंगारंरूपसौभाग्यं वस्त्रालंकारभूषणम्

సోమశర్ముడు అన్నాడు—ఈ దివ్య ఆభరణాలు ఎవరు ఇచ్చారు? ఈ శృంగారం, రూపసౌభాగ్యం, వస్త్రాలు, అలంకారాలు, భూషణాలు ఎవరి దానం?

Verse 29

तन्मे त्वं कारणं भद्रे कथयस्वाविशंकिता । एवं संभाष्यतां भार्यां विरराम द्विजोत्तमः

కాబట్టి, ఓ భద్రే, ఆ కారణాన్ని నాకు సందేహం లేకుండా చెప్పుము. ఇలా భార్యతో సంభాషించి ఆ ద్విజోత్తముడు మౌనమయ్యెను।

Verse 30

सुमनोवाच । शृणु कांत समायातः कश्चिद्देववरोत्तमः । श्वेतनागसमारूढो दिव्याभरणभूषितः

సుమనా చెప్పింది—ప్రియుడా, వినుము; దేవులలో శ్రేష్ఠుడైన ఒకరు ఇక్కడికి వచ్చాడు, శ్వేత గజంపై ఆరూఢుడై దివ్య ఆభరణాలతో భూషితుడై ఉన్నాడు।

Verse 31

दिव्यगंधानुलिप्तांगो दिव्याश्चर्यसमन्वितः । न जाने को हि देवोसौ विप्रगंधर्वसेवितः

ఆయన దేహం దివ్య సుగంధంతో లేపింపబడి, దివ్య ఆశ్చర్యగుణాలతో సమన్వితమై ఉంది. బ్రాహ్మణులు, గంధర్వులు సేవించే ఆ దేవసముడెవరో నాకు తెలియదు।

Verse 32

स्तूयमानः समायातो देवगंधर्वचारणैः । योषितः पुण्यरूपाढ्या रूपशृंगारसंयुताः

దేవులు, గంధర్వులు, చారణులు స్తుతిగానం చేస్తుండగా ఆయన వచ్చెను; పుణ్యరూపములు కలిగి, శుభసౌందర్యంతో నిండిన, రూపశృంగారాలతో అలంకరించిన స్త్రీలూ అక్కడ ఉన్నారు।

Verse 33

सर्वाभरणशोभाढ्याः सर्वाः पूर्णमनोरथाः । ताभिः सह समक्षं मे पुरुषेण महात्मना

అందరూ సమస్త ఆభరణాల శోభతో ప్రకాశించుచుండిరి; వారందరి మనోరథములు నెరవేరినవి. వారి తోడుగా, నా కళ్లముందే, ఆ మహాత్మ పురుషుడు నిలిచెను।

Verse 34

चतुष्कं पूरितं रत्नैः सर्वशोभासमन्वितम् । तत्राहमासने पुण्ये स्थापिता ब्राह्मणैः किल

నాలుగు వస్తువుల సమూహం రత్నాలతో నిండిపోయి, సమస్త శోభలతో సమన్వితమై ఉంది. అక్కడ పుణ్యాసనంపై నన్ను బ్రాహ్మణులు నిజముగా స్థాపించారు।

Verse 35

वस्त्रालंकारभूषां मे ददुस्ते सर्व एव हि । वेदमंगलगीतैस्तु शास्त्रगीतैश्च पुण्यदैः

వారందరూ నాకు వస్త్రాలు, అలంకారాలు, భూషణాలు ప్రసాదించారు. అదే సమయంలో వేదమంగళ గీతాలు మరియు శాస్త్రోక్త పుణ్యప్రద స్తోత్రాలు ఆలపించబడుతున్నాయి।

Verse 36

अभिषिक्तास्मि तैः सर्वैरंतर्धानं पुनर्गताः । मामेवं परितः सर्वे पुनरूचुर्द्विजोत्तम

వారందరూ నన్ను అభిషేకించి, తరువాత మళ్లీ అంతర్ధానమయ్యారు. ఆపై వారు అందరూ నన్ను చుట్టుముట్టి నిలిచి మళ్లీ పలికారు—హే ద్విజోత్తమా।

Verse 37

तव गेहं वयं सर्वे वसिष्यामः सदैव हि । शुचिर्भव सुकल्याणि भर्त्रा सार्द्धं सदैव हि

మేమందరం నిశ్చయంగా ఎల్లప్పుడూ నీ గృహంలో నివసిస్తాము. హే సుకల్యాణీ, భర్తతో కలిసి సదా శుచిగా ఉండు।

Verse 38

एवमुक्त्वा गताः सर्वे एवं दृष्टं मयैव हि । तया यत्कथितं वृत्तं समाकर्ण्य महामतिः

ఇలా చెప్పి వారు అందరూ వెళ్లిపోయారు; నిజంగా నేను స్వయంగా అలాగే చూశాను. ఆమె చెప్పిన జరిగిన వృత్తాంతాన్ని విని ఆ మహామతి…

Verse 39

पुनश्चिंतां प्रपन्नोऽसौ किमिदं देवनिर्मितम् । विचिन्तयित्वाथ तदा सोमशर्मा महामतिः

అతడు మళ్లీ చింతలో పడ్డాడు—“ఇది దేవనిర్మితమా? ఇది ఏమిటి?” అప్పుడు మహామతి సోమశర్మ ఆలోచించి…

Verse 40

ब्रह्मकर्मणि संयुक्तः साधर्म्यं धर्ममुत्तमम् । तस्माद्गर्भं महाभागा दधार व्रतशालिनी

వారు బ్రాహ్మణోచిత పవిత్ర కర్మలలో ఏకమై, ఉత్తమ ధర్మసామ్యంతో నిలిచారు; అందువల్ల ఆ వ్రతశాలిని మహాభాగ్యవతి గర్భం ధరించింది।

Verse 41

तेन गर्भेण सा देवी अधिकं शुशुभे तदा । संदीप्तपुत्रसंयुक्त तेजोज्वालासमन्विता

ఆ గర్భధారణతో ఆ దేవి అప్పుడు మరింత ప్రకాశించింది—దీప్తిమంతమైన పుత్రునితో సంయుక్తమై, తేజోజ్వాలలతో సమన్వితమై।

Verse 42

सा हि जज्ञे च तपसा तनयं देवसन्निभम् । अंतरिक्षे ततो नेदुर्देवदुंदुभयस्तदा

ఆమె తపస్సు బలంతో దేవసన్నిభమైన కుమారుని ప్రసవించింది; అప్పుడు ఆకాశంలో దేవదుందుభులు మ్రోగాయి।

Verse 43

शंखान्दध्मुर्महादेवा गंधर्वा ललितं जगुः । अप्सरसस्तथा सर्वा ननृतुस्तास्तदा किल

అప్పుడు మహాదేవులు శంఖాలను ఊదారు; గంధర్వులు మధురంగా పాడారు; సమస్త అప్సరసలు, అంటారు, ఆ వేళ నర్తించాయి।

Verse 44

अथ ब्रह्मासुरैः सार्द्धं समायातो द्विजोत्तमः । चकार नाम तस्यैव सुव्रतेति समाहितः

తర్వాత బ్రహ్మా మరియు దేవులతో కలిసి వచ్చిన ద్విజోత్తముడు, మనస్సు స్థిరపరచి, ఆమెకు ‘సువ్రతా’ అనే నామం పెట్టాడు।

Verse 45

नाम कृत्वा ततो देवा जग्मुः सर्वे महौजसः । गतेषु तेषु देवेषु सोमशर्मासु तस्य च

నామకరణం చేసి ఆ మహౌజస్వి దేవులందరూ వెళ్లిపోయారు; వారు వెళ్లిన తరువాత సోమశర్ముడు కూడా, అతని సహచరుడుతో కూడ, ముందుకు సాగాడు।

Verse 46

जातकर्मादिकं कर्म चकार द्विजसत्तमः । जाते पुत्रे महाभागे सुव्रते देवनिर्मिते

మహాభాగ్యుడు, సువ్రతుడు, దేవనిర్మితుడివలె ఉన్న కుమారుడు జన్మించగానే ఆ శ్రేష్ఠ ద్విజుడు జాతకర్మాది సంస్కారకర్మలను ఆచరించాడు।

Verse 47

तस्य गेहे महालक्ष्मीर्धनधान्यसमाकुला । गजाश्वमहिषी गावः कांचनं रत्नमेव च

అతని గృహంలో మహాలక్ష్మీ సమృద్ధిగా వెలసింది—ధనధాన్యాలతో నిండిపోయి; ఏనుగులు, గుర్రాలు, గేదెలు, ఆవులు, అలాగే బంగారం, రత్నాలు కూడా ఉన్నాయి।

Verse 48

यथा कुबेरभवनं शुशुभे धनसंचयैः । तत्सोमशर्मणो गेहं तथैव परिराजते

కుబేరుని భవనం ధనసంచయాలతో ఎలా శోభిస్తుందో, అలాగే సోమశర్ముని గృహం కూడా అట్లే ప్రకాశిస్తూ విరాజిల్లుతుంది।

Verse 49

ध्यानपुण्यादिकं कर्म चका रद्विजसत्तमः । तीर्थयात्रां गतो विप्रो नानापुण्यसमाकुलः

ఆ శ్రేష్ఠ ద్విజుడు ధ్యానాది పుణ్యకర్మలను ఆచరించాడు; ఆ బ్రాహ్మణుడు నానావిధ పుణ్యంతో సమాకులుడై తీర్థయాత్రకు బయలుదేరాడు।

Verse 50

अन्यानि यानि पुण्यानि दानानि द्विजसत्तमः । चकार तत्र मेधावी ज्ञानपुण्य समन्वितः

ఇతర ఏ ఏ పుణ్యాలు, దానాలు ఉన్నాయో, అవన్నీ కూడా ఆ శ్రేష్ఠ ద్విజుడు అక్కడ ఆచరించాడు—అతడు మేధావి, జ్ఞానజన్య పుణ్యంతో సమన్వితుడు।

Verse 51

एवं साधयते धर्मं पालयेच्च पुनःपुनः । पुत्रस्य जातकर्मादि कर्माणि द्विजसत्तमः

ఈ విధంగా శ్రేష్ఠ ద్విజుడు ధర్మాన్ని పదేపదే సాధించి రక్షించాలి; మరియు కుమారునకు జాతకర్మ మొదలైన అన్ని సంస్కారకర్మలను విధివిధానంగా నిర్వహించాలి।

Verse 52

विवाहं कारयामास हर्षेण महता किल । पुत्रस्य पुत्राः संजाताः सगुणा लक्षणान्विताः

అతడు నిజంగా మహా హర్షంతో కుమారుని వివాహాన్ని జరిపించాడు. అనంతరం కుమారుని కుమారులు జన్మించారు—సద్గుణసంపన్నులు, శుభలక్షణాలతో యుక్తులు.

Verse 53

सत्यधर्मतपोपेता दानधर्मरताः सदा । स तेषां पुण्यकर्माणि सोमशर्मा चकार ह

వారు సత్యం, ధర్మం, తపస్సుతో యుక్తులై, ఎల్లప్పుడూ దానధర్మంలో నిమగ్నులై ఉండేవారు. సోమశర్మ వారి కోసం ఆ పుణ్యకర్మలను నిర్వహించాడు.

Verse 54

पौत्राणां तु महाभागस्तेषां सुखेन मोदते । सर्वं सौख्यं च संभुज्य जरारोगविवर्जितः

ఆ మహాభాగుడు తన మనవళ్లతో సుఖంగా ఆనందిస్తాడు. సమస్త సౌఖ్యాలను అనుభవిస్తూ కూడా అతడు జరా-రోగరహితుడై ఉంటాడు.

Verse 55

पंचविंशाब्दिको यद्वत्तद्वत्कायं तु तस्य हि । सूर्यतेजः प्रतीकाशः सोमशर्मा महामतिः

అతడు ఇరవై ఐదు ఏళ్ల వయసులో ఉన్నట్లే అతని దేహం అలాగే నిలిచింది. మహామతి సోమశర్మ సూర్య తేజస్సులా ప్రకాశించాడు.

Verse 56

सा चापि शुशुभे देवी सुमना पुण्यमंगलैः । पुत्रपौत्रैर्महाभागा दानव्रतैश्च संयमैः

ఆ దేవి సుమనా కూడా పుణ్యమంగళకార్యాలతో శోభిల్లింది; పుత్రపౌత్రులతో సమృద్ధిగా, దానము, వ్రతము, సంయమము చేత మహాభాగ్యవతిగా విరాజిల్లింది।

Verse 57

अतिभाति विशालाक्षी पुण्यैः पतिव्रतादिभिः । तारुण्येन समायुक्ता यथा षोडशवार्षिकी

విశాలాక్షి అయిన ఆమె పతివ్రతాది పుణ్యాల వల్ల అత్యంత ప్రకాశిస్తుంది; యౌవనంతో సమాయుక్తగా, ఆమె పదహారు ఏళ్ల కన్యలా కనిపిస్తుంది।

Verse 58

मोदमानौ महात्मानौ दंपती चारुमंगलौ । हर्षेण च समायुक्तौ पुण्यात्मानौ महोदयौ

ఆ మహాత్ములైన దంపతులు మనోహరమంగళస్వరూపులు; హర్షానందాలతో నిండిన పుణ్యాత్ములు, మహోన్నత సమృద్ధికి ఎదిగారు।

Verse 59

एवं तयोस्तु वृत्तांतं पुण्याचारसमन्वितम् । सुव्रतस्य प्रवक्ष्यामि व्रतचर्यां द्विजोत्तमाः

ఇలా ఆ ఇద్దరి పుణ్యాచారసమన్విత వృత్తాంతాన్ని చెప్పి, ఓ ద్విజోత్తములారా, ఇప్పుడు ‘సువ్రత’ అనే వ్రతపు ఆచరణ విధానాన్ని నేను వివరిస్తాను।

Verse 60

यथा तेन समाराध्य नारायणमनामयम्

ఎలా ఆ నిరామయ నారాయణుని విధివిధానంగా సమారాధించి।