Adhyaya 107

Verse 1

कुंजल उवाच । अथासौ नारदः स्वर्गादायुराजानमागतः । आगत्य कथयामास कस्माद्राजन्प्रशोचसे

కుంజలుడు చెప్పెను—అప్పుడు నారదుడు స్వర్గమునుండి దిగివచ్చి ఆయురాజుని చేరి, వచ్చి ఇలా పలికెను—“ఓ రాజా, ఎందుకు శోకిస్తున్నావు?”

Verse 2

पुत्रापहरणं तेऽद्य क्षेमं जातं महामते । देवादीनां महाराज एवं ज्ञात्वा तु मा शुचः

ఓ మహామతీ, నేడు నీ కుమారుని అపహరణ విషయం క్షేమంగా తేలింది. ఓ మహారాజా, దేవాదులలో జరిగినది తెలిసికొని శోకించకు।

Verse 3

सर्वज्ञः सगुणो भूत्वा सर्वविज्ञानसंयुतः । सर्वकलाभिसंपूर्ण आगमिष्यति ते सुतः

సర్వజ్ఞుడై, సద్గుణసంపన్నుడై, సమస్త విజ్ఞానంతో యుక్తుడై, అన్ని కళలలో పరిపూర్ణుడైన—అటువంటి కుమారుడు నీకు జన్మించును।

Verse 4

येनाप्यपहृतस्तेऽद्य बालो देवगुणोपमः । आत्मगेहे महाराज कालो नीतो न संशयः

మహారాజా, దేవగుణసముడైన ఆ బాలుడు నేడు ఎవరో చేత అపహరింపబడ్డాడు; నిస్సందేహంగా అతడు కొంతకాలం తన ఇంటిలోనే ఉంచబడెను।

Verse 5

तस्याप्यंतं स वै कर्त्ता महावीर्यो महाबलः । स त्वामभ्येष्यते भूप शिवस्य सुतया सह

మహావీర్యుడు, మహాబలుడు అయిన ఆ కర్త అతనికీ అంతం కలిగించును. ఓ భూపా, శివుని కుమార్తెతో కలిసి అతడు నీ వద్దకు వచ్చును.

Verse 6

इंद्रोपेंद्रसमः पुत्रो भविष्यति स्वतेजसा । इंद्रत्वं भोक्ष्यते सोऽपि निजैश्च पुण्यकर्मभिः

తన స్వతేజస్సుతో నీ కుమారుడు ఇంద్రుడు, ఉపేంద్రుడు సమానుడగును; తన పుణ్యకర్మల వలన అతడూ ఇంద్రత్వాన్ని అనుభవించును.

Verse 7

एवमाभाष्य राजानमायुं देवर्षिसत्तमः । जगाम सहसा तस्य पश्यतः सानुगस्य ह

ఇలా రాజా ఆయువును సంభాషించిన దేవర్షులలో శ్రేష్ఠుడైన ఆ ఋషి, రాజు అనుచరులతో చూస్తుండగానే అకస్మాత్తుగా వెళ్లిపోయెను.

Verse 8

गते तस्मिन्महाभागे नारदे देवसंमिते । आयुरागत्य तां राज्ञीं तत्सर्वं विन्यवेदयत्

దేవసమ్మతుడైన మహాభాగ నారదుడు వెళ్లిన తరువాత, ఆయుసు వచ్చి ఆ రాణికి జరిగినదంతా వివరంగా నివేదించాడు।

Verse 9

दत्तात्रेयेण यो दत्तः पुत्रो देववरोत्तमः । स वै राज्ञि कुशल्यास्ते विष्णोश्चैव प्रसादतः

దత్తాత్రేయుడు ప్రసాదించిన ఆ దేవోత్తమ కుమారుడు, విష్ణు కృపవల్లనే రాణి కౌశల్యకు లభించాడు।

Verse 10

येनाप्यसौ हृतः पुत्रः सगुणो मे वरानने । शिरस्तस्य गृहीत्वा तु पुनरेवागमिष्यति

ఓ వరాననే! ఎవడైనా నా సద్గుణసంపన్న కుమారుణ్ని అపహరించాడు; అతడు అతని శిరస్సును తీసుకొని మళ్లీ తిరిగి వస్తాడు।

Verse 11

इत्याह नारदो भद्रे मा कृथाः शोकमेव च । त्यज चैनं महामोहं कार्यधर्मविनाशनम्

నారదుడు ఇలా అన్నాడు—“భద్రే, శోకించకు; కర్తవ్యధర్మాలను నాశనం చేసే ఈ మహామోహాన్ని విడిచిపెట్టు।”

Verse 12

भर्तुर्वाक्यं निशम्यैवं राज्ञी इंदुमती ततः । हर्षेणापि समाविष्टा पुत्रस्यागमनं प्रति

భర్త మాటలను ఇలా విని, రాణి ఇందుమతి కుమారుని రాకను ఆశిస్తూ ఆనందంతో నిండిపోయింది।

Verse 13

यथोक्तं देवऋषिणा तत्तथैव भविष्यति । दत्तात्रेयेण मे दत्तस्तनपो ह्यजरामरः

దేవఋషి చెప్పినట్లే అది అలాగే జరుగుతుంది. దత్తాత్రేయుడు నాకు ప్రసాదించిన తపస్సు నిజంగా అజరామరమైనది.

Verse 14

भविष्यति न संदेहः प्रतिभात्येनमेव हि । इत्येवं चिंतयित्वा तु ननाम द्विजपुंगवम्

ఇది జరుగుతుంది—సందేహమే లేదు; నాకు ఇదే స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. ఇలా ఆలోచించి అతడు శ్రేష్ఠ ద్విజునికి నమస్కరించాడు.

Verse 15

नमोस्तु तस्मै परिसिद्धिदाय अत्रेः सुपुत्राय महात्मने च । यस्य प्रसादेन मया सुपुत्रः प्राप्तः सुधीरः सुगुणः सुपुण्यः

అత్రి మహాత్ముని సుపుత్రుడైన, సంపూర్ణ సిద్ధిని ప్రసాదించే ఆయనకు నమస్కారం. ఆయన కృపవల్లనే నాకు సుధీ, సుగుణ, సుపుణ్యుడైన సుపుత్రుడు లభించాడు.

Verse 16

एवमुक्त्वा तु सा देवी विरराम सुदुःखिता । आगमिष्यंतमाज्ञाय नहुषं तनयं पुनः

ఇలా చెప్పి ఆ దేవి తీవ్ర దుఃఖంతో మౌనమైంది. తన కుమారుడు నహుషుడు మళ్లీ రానున్నాడని తెలుసుకొని.

Verse 107

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नाहुषाख्याने सप्तोत्तरशततमोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీపద్మపురాణం భూమిఖండంలో—వేనోపాఖ్యానం, గురుతీర్థమాహాత్మ్యం, చ్యవనచరిత్రం మరియు నహుషాఖ్యానం అంతర్గతంగా—నూటఏడవ అధ్యాయం ముగిసింది.