Shloka 25
The Greatness of Kāśī (Avimukta): Pilgrimage Calendar, Yātrā-Dharma, and the Network of Śiva-Liṅgas
एतास्तु चंडिकादेवीर्यो वै पश्यति मानवः । तस्य तुष्टाश्च ताः सर्वाः क्षेत्रं रक्षति तत्पराः ॥ २५ ॥
etāstu caṃḍikādevīryo vai paśyati mānavaḥ | tasya tuṣṭāśca tāḥ sarvāḥ kṣetraṃ rakṣati tatparāḥ || 25 ||
ఈ చండికా దేవీలను దర్శించిన మనిషిపై వారు అందరూ ప్రసన్నులై, ఆ క్షేత్రాన్ని రక్షించడంలో నిత్యం తత్పరులై ఉంటారు.
Narada (within a tirtha/kshetra-mahatmya narration in Uttara-Bhaga)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
FAQs
It teaches that darśana (reverent beholding) of Caṇḍikā’s devīs is not merely visual—it invokes their prasāda, by which they actively safeguard the kṣetra and the devotee’s connection to it.
The verse highlights bhakti through darśana: sincere approach to the divine presence results in divine satisfaction (tuṣṭi) and protective grace, reinforcing faith in the living power of a sacred place.
No specific Vedāṅga (like Vyākaraṇa or Jyotiṣa) is taught directly; the practical takeaway is ritual conduct in a kṣetra—seeking proper darśana of the presiding devīs as part of tirtha/temple practice.