
ఈ అధ్యాయంలో శ్రీ బ్రహ్మ మార్కండేయ పురాణానికి అనుక్రమణీని వివరిస్తాడు—దాని ప్రసిద్ధ 9,000 శ్లోక పరిమాణం, పక్షి-రూపంలో ధర్మోపదేశం, అలాగే కథా విభాగాల క్రమజాబితా. జైమిని ద్వారా తెలియబడిన మార్కండేయుని ప్రశ్న, పక్షిధర్మం మరియు ఉద్భవాలు, పూర్వజన్మ కథలు, సూర్యుని అద్భుత పరివర్తనం, బలరాముని తీర్థయాత్ర, ద్రౌపది పుత్రులు, హరిశ్చంద్రుడు, ఆడీబక యుద్ధం, తండ్రి–కొడుకు కథ, దత్తాత్రేయుడు, హైహయ వృత్తాంతాలు, మదాలకా–అలర్క, తొమ్మిది విధాల సృష్టి (కల్పాంత కాలం, యక్షసృష్టి, రుద్రోద్భవ సృష్టి), ద్వీపాచారం మరియు ప్రయాణాలు, మన్వంతర కథలు; ఎనిమిదవ విభాగంలో దుర్గాకథ; వేదతేజస్సు నుండి ప్రణవోత్పత్తి; మార్తండుని జన్మ మహిమ; వైవస్వత మనువు వంశం; వత్సప్రీ, ఖనిత్ర, అవిక్షి–కిమిచ్ఛా వ్రతం, నరిష్యంత, ఇక్ష్వాకు, నల, రామచంద్ర, కుశ వంశం; చంద్రవంశం, పురూరవ, నహుష, యయాతి, యదువంశం; శ్రీకృష్ణ బాలలీలలు, మథురా చరిత్ర, ద్వారక, అవతార సంబంధ కథనం; అలాగే సంక్షిప్త సాంఖ్యంతో వ్యక్త జగత్తు అసత్త్వ బోధ. చివర ఫలశ్రుతి—భక్తితో శ్రవణం/బోధన పరమగతిని ఇస్తుంది; కార్తీకంలో గ్రంథం వ్రాసి స్వర్ణగజంతో దానం చేస్తే బ్రహ్మలోకం; అనుక్రమణీ వినడమే ఇష్టఫలదాయకం.
Verse 1
श्रीब्रह्मोवाच । अथ ते संप्रवक्ष्यामि मार्कंडेयाभिधं मुने । पुराणं सुमहत्पुण्यं पठतां श्रृण्वतां सदा ॥ १ ॥
శ్రీబ్రహ్ముడు పలికెను—ఓ మునీ! ఇప్పుడు ‘మార్కండేయ’ అనే పురాణాన్ని నీకు విస్తారంగా వివరిస్తాను. ఇది అత్యంత మహత్తరమై, నిత్యం పఠించువారికీ శ్రవణించువారికీ పరమ పుణ్యప్రదం.
Verse 2
यत्राधिकृत्य शकुनीन्सर्वधर्मनिरूपणम् । मार्कंडेयपुराणं तन्नवसाहस्रमीरितम् ॥ २ ॥
పక్షులను ఆధారంగా చేసుకొని సమస్త ధర్మాల నిరూపణ చేయబడినది ‘మార్కండేయ పురాణం’; అది తొమ్మిది వేల శ్లోకాలుగా చెప్పబడింది.
Verse 3
मार्कंडेयमुनेः प्रश्नो जैमिनेः प्राक्समीरितः । पक्षिणां धर्मसंज्ञानं ततो जन्मनिरूपणम् ॥ ३ ॥
మొదట జైమిని ముందుగా తెలిపినట్లు ముని మార్కండేయుని ప్రశ్న వర్ణించబడుతుంది; తరువాత పక్షుల ధర్మజ్ఞానం బోధించబడుతుంది, ఆపై వారి జన్మ (ఉత్పత్తి) నిరూపణ వస్తుంది.
Verse 4
पूर्वजन्मकथा चैषां विक्रिया चा दिवस्पतेः । तीर्थयात्रा बलस्याथ द्रौपदेयकथानकम् ॥ ४ ॥
వారి పూర్వజన్మకథలు, అలాగే దివసపతి (సూర్యదేవుడు) యొక్క ఆశ్చర్యకరమైన వికారం/మార్పు; తరువాత బల (బలరాముడు) యొక్క తీర్థయాత్ర, మరియు ద్రౌపదేయుల కథనం (ఉంటాయి).
Verse 5
हरिश्चंद्रकथा पुण्या युद्धमाडीबकाभिधम् । पितापुत्रसमाख्यानं दत्तात्रेयकथा ततः ॥ ५ ॥
తదుపరి పుణ్యప్రదమైన హరిశ్చంద్ర కథ, ‘ఆడీబక’ అనే యుద్ధ వృత్తాంతం, తండ్రి-కొడుకు ఉపాఖ్యానం, ఆపై దత్తాత్రేయ కథ (వస్తుంది).
Verse 6
हैहयस्याथ चरितं महाख्यानसमन्वितम् । मदालकसाकथा प्रोक्ता ह्यलर्कचरितान्विता ॥ ६ ॥
అనంతరం హైహయ వంశపు మహాఖ్యానసమన్విత చరితం వర్ణించబడింది. మదాలకా కథ కూడా చెప్పబడింది; అలర్కుని జీవితచరితముతో కూడి॥
Verse 7
सृष्टिसंकीर्तनं पुण्यं नवधापारिकीर्तितम् । कल्पांतकालनिर्देशो यक्षसृष्टिनिरूपणम् ॥ ७ ॥
సృష్టి యొక్క పవిత్ర సంకీర్తనం—తొమ్మిది విభాగాలుగా విశదీకరించబడినది—పుణ్యప్రదమని ప్రకటించబడింది. అందులో కల్పాంతకాల సూచన, యక్షసృష్టి వివరణ కూడా ఉంది॥
Verse 8
रुद्रादिसृष्टिरप्युक्ता द्वीपचर्यानुकीर्तनम् । मनूनां च कथा नानाकीर्तिताः पापहारिकाः ॥ ८ ॥
రుద్రాది సృష్టి కూడా చెప్పబడింది; ద్వీపచర్యల అనుకీర్తనమూ ఉంది. మనువుల అనేక కథలు కూడా వర్ణించబడ్డాయి—అవి పాపహారిణులు॥
Verse 9
तासु दुर्गाकथात्यंतं पुण्यदा चाष्टमेंऽतरे । तत्पश्चात्प्रणवोत्पत्तिस्त्रयीतेजः समुद्भवा ॥ ९ ॥
ఆ విషయాలలో ఎనిమిదవ భాగంలో దుర్గా కథ అత్యంత పుణ్యప్రదమైనది. ఆ తరువాత ప్రణవం (ఓం) యొక్క ఉద్భవం వర్ణించబడింది—వేదత్రయ తేజస్సు నుండి జనించినది॥
Verse 10
मार्तंडस्य च जन्माख्यातन्माहात्म्यसमन्विता । वैवस्वतान्वयश्चापि वत्सप्रीश्चरितं ततः ॥ १० ॥
మార్తండుడు (సూర్యుడు) జన్మ కూడా ఆయన మహాత్మ్యంతో సహా చెప్పబడింది. వైవస్వత (మను) వంశం కూడా వర్ణించబడింది; అనంతరం వత్సప్రీ చరితం స్మరించబడింది॥
Verse 11
खनित्रस्य ततः प्रोक्ता कथा पुण्या महात्मनः । अविक्षिच्चरितं चैव किमिच्छव्रतकीर्त्तनम् ॥ ११ ॥
అనంతరం మహాత్ముడు ఖనిత్రుని పుణ్యపావన కథ చెప్పబడింది; అలాగే అవిక్షి చరితం మరియు కిమిచ్ఛ వ్రతకీర్తనమూ వివరించబడింది।
Verse 12
नरिष्यंतस्य चरितं इक्ष्वाकुचरितं ततः । नलस्य चरितं पश्चाद्रामचन्द्रस्य सत्कथा ॥ १२ ॥
తర్వాత నరిష్యంతుని చరితం, ఆపై ఇక్ష్వాకుని చరితం; అనంతరం నలుని కథ, తరువాత శ్రీరామచంద్రుని సత్కథ వస్తుంది।
Verse 13
कुशवंशसमाख्यानं सोमवंशानुकीर्त्तनम् । पुरुरवः कथा पुण्या नहुषस्य कथाद्भुता ॥ १३ ॥
కుశ వంశ సమాఖ్యానం, సోమ వంశ అనుకీర్తనం ఉన్నాయి; పురూరవుని కథ పుణ్యప్రదం, నహుషుని కథ ఆశ్చర్యకరం।
Verse 14
ययातिचरितं पुण्यं यदुवंशानुकीर्त्तनम् । श्रीकृष्णबालचरितं माथुरं चरितं ततः ॥ १४ ॥
తర్వాత యయాతి పుణ్యచరితం, యదువంశ అనుకీర్తనం; శ్రీకృష్ణుని బాలలీలల వర్ణనం, ఆపై మాథుర (మథురా) చరితం వస్తుంది।
Verse 15
द्वारकाचरितं चाथ कथा सर्वावतारजा । ततः सांख्यसमुद्देशः प्रपञ्चासत्त्वकीर्तनम् ॥ १५ ॥
తర్వాత ద్వారకా చరితం, అలాగే సమస్త అవతారాలనుండి ఉద్భవించిన కథ; ఆపై సాంఖ్య యొక్క సంక్షిప్త ఉపదేశం, మరియు ఈ ప్రపంచం సత్యసారం లేనిదని (అసత్) కీర్తనం।
Verse 16
मार्कंडेयस्य चरितं पुराणश्रवणे फलम् । यः श्रृणोति नरो भक्त्या पुराणमिदमादरात् ॥ १६ ॥
మార్కండేయుని చరితం పురాణశ్రవణ ఫలముగా చెప్పబడింది. ఎవడు భక్తితో, ఆదరంతో, ఈ పురాణాన్ని శ్రద్ధగా వింటాడో, వాడు ఆ పుణ్యఫలాన్ని పొందును.
Verse 17
मार्कंडेयाभिधं वत्स स लभेत्परमां गतिम् । यस्तु व्याकुरुते चैतच्छैवं स लभते पदम् ॥ १७ ॥
వత్సా! మార్కండేయుడని ప్రసిద్ధుడైనవాడు పరమగతిని పొందును. అలాగే ఈ శైవ తత్త్వాన్ని వివరిస్తూ చెప్పువాడు కూడా ఆ దివ్య పదాన్ని పొందును.
Verse 18
तत्प्रयच्छेल्लिखित्वा यः सौवर्णकरिसंयुतम् । कार्तिक्यां द्विजवर्याय स लभेंद्ब्रह्मणः पदम् ॥ १८ ॥
ఎవడు దీనిని వ్రాయించి, స్వర్ణహస్తితో కూడ, కార్తీక మాసంలో శ్రేష్ఠ బ్రాహ్మణునికి దానం చేస్తాడో, వాడు బ్రహ్మపదాన్ని పొందును.
Verse 19
श्रृणोति श्रावयेद्वापि यश्चानुक्रमणीमिमाम् । मार्कंडेयपुराणस्य स लभेद्वांछितं फलम् ॥ १९ ॥
ఎవడు మార్కండేయ పురాణంలోని ఈ అనుక్రమణిని వింటాడో, లేదా ఇతరులకు వినిపిస్తాడో, వాడు కోరిన ఫలాన్ని పొందును.
Verse 20
इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने चतुर्थपादे मार्कण्डेयपुराणानुक्रमणीनिरूपणं नामाष्टनवतितमोऽध्यायः ॥ ९८ ॥
ఇట్లు శ్రీ బృహన్నారదీయ పురాణము పూర్వభాగంలోని బృహదుపాఖ్యానము చతుర్థ పాదంలో ‘మార్కండేయ పురాణ అనుక్రమణీ నిరూపణం’ అనే తొంభై ఎనిమిదవ అధ్యాయం సమాప్తమైంది.
In Purāṇic dharma, textual transmission is itself a yajña-like act: śravaṇa and pravacana purify the listener and speaker, while lekhana-dāna (commissioning/copying and gifting) sacralizes patronage—here explicitly linked to higher lokas and “desired fruit,” aligning with mokṣa-dharma and vrata-kalpa ethics.
It provides a traditional topic-order map: major narrative clusters (dynasties, avatāra-kathā, creation cycles, Durgā section, philosophical Sāṅkhya) and named episodes, enabling cross-referencing of manuscripts/recensions and rapid identification of thematic strata.