अक्रोधनः क्रोधनेभ्यो विशिष्टस् तथा तितिक्षुर् अतितिक्षोर् विशिष्टः अमानुषेभ्यो मानुषश्च प्रधानो विद्वांस्तथैवाविदुषः प्रधानः //
akrodhanaḥ krodhanebhyo viśiṣṭas tathā titikṣur atitikṣor viśiṣṭaḥ amānuṣebhyo mānuṣaśca pradhāno vidvāṃstathaivāviduṣaḥ pradhānaḥ //
క్రోధరహితుడు క్రోధులకన్నా శ్రేష్ఠుడు; అలాగే సహనశీలుడు అసహనశీలునికన్నా శ్రేష్ఠుడు. అమానుషులలో నిజమైన మానవుడే ప్రధానుడు; అజ్ఞులలో జ్ఞానియే ప్రధానుడు.
This verse does not discuss Pralaya directly; it teaches moral hierarchy—self-control, forbearance, and wisdom are presented as the marks of true human excellence.
It frames practical Rajadharma: a ruler or householder should restrain anger, cultivate patience under provocation, uphold humane conduct, and prioritize learning—these qualities make one fit to lead and judge fairly.
No Vastu or ritual procedure is mentioned; the takeaway is ethical—inner discipline (angerlessness and forbearance) is treated as foundational dharma that supports all religious and social duties.