हुताशनज्वलितशिखोज्ज्वलत्प्रभम् उपस्थितं शरदमलार्कतेजसम् विराजते कमलमुदारवर्चसं महात्मनस्तनुरुहचारुदर्शनम् //
hutāśanajvalitaśikhojjvalatprabham upasthitaṃ śaradamalārkatejasam virājate kamalamudāravarcasaṃ mahātmanastanuruhacārudarśanam //
ఆయన సన్నిధి జ్వలించే అగ్నిశిఖల వలె ప్రకాశిస్తుంది; శరదృతువులోని నిర్మల సూర్య తేజస్సులా వెలుగుతుంది। కమలసమానమైన ఉదార కాంతితో ఆయన విరాజిల్లుతాడు; మహాత్ముని అవయవాలపైని సూక్ష్మ రోమాలే సుందర దర్శనమవుతాయి।
This verse is not about Pralaya; it focuses on the visible splendour (tejas) and auspicious marks used to recognize and depict the deity in iconography.
By defining the deity’s auspicious brilliance and bodily signs, it supports dharmic worship: a king or householder should commission and venerate correctly formed images, sustaining public piety, temples, and righteous order.
It functions as a pratima-lakṣaṇa guideline: the image should convey sun-like purity and fire-like brilliance, with lotus-like lustre—key cues for sculptors, painters, and consecration rites aiming at an icon that ‘appears alive’ with tejas.