Shloka 34
Adhyaya 91 — The Gods’ Hymn to Kātyāyanī and the Goddess’ Prophecy of Future Manifestations
देवि प्रसीद परिपालय नोऽपरिभीतेर्नित्यं यथासुरवधादधुनैव सद्यः ।
पापानि सर्वजगतां प्रशमं नयाशु उत्पातपाकजनितांश्च महोपसर्गान् ॥
devi prasīda paripālaya no 'paribhīter nityaṃ yathāsuravadhād adhunāiva sadyaḥ /
pāpāni sarvajagatāṃ praśamaṃ nayāśu utpātapākajanitāṃś ca mahopasargān
హే దేవీ, ప్రసన్నమవు; అసురులను సంహరించి ఎలా రక్షించితివో, అలాగే మమ్మల్ని ఎల్లప్పుడూ భయమునుండి కాపాడు—ఇప్పుడే, తక్షణమే। సమస్త లోకాల పాపాలను త్వరగా శమింపజేయి, అలాగే అపశకునాల పరిపాకమునుండి పుట్టిన మహావిపత్తులను కూడా శాంతింపజేయి।
{ "primaryRasa": "bhakti", "secondaryRasa": "karuna", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
The verse links cosmic disorder (utpāta) and suffering (upasarga) with moral causality (pāpa, karmic ‘ripening’). Prayer is not escapism: it seeks restoration of order (śānti) for all beings, not merely private gain.
It belongs to Upākhyāna (episode) supporting dharma: the gods’ plea for śānti after adharma’s defeat. It is not a direct Manvantara/Vaṃśa listing, but serves the Purāṇic didactic function.
‘Utpāta-pāka’ suggests that disturbances manifest when latent karmic conditions mature; Devi is invoked as the higher integrative power that can transmute or neutralize these conditions, restoring harmony in the subtle and gross worlds.