Shloka 29
Adhyaya 81 — Suratha and Samadhi Seek Sage Medhas; Introduction to Mahamaya and the Madhukaitabha Origin Account
राजोवाच
भगवंस्त्वामहं प्रष्टुमिच्छाम्येकं वदस्व तत् ।
दुःखाय यन्मे मनसः स्वचित्तायत्ततां विना ॥
rājā uvāca
bhagavaṃs tvām ahaṃ praṣṭum icchāmy ekaṃ vadasva tat |
duḥkhāya yan me manasaḥ sva-cittāyattatāṃ vinā ||
రాజు అన్నాడు—“భగవన్, నేను ఒకటి అడగదలచుకున్నాను; దయచేసి చెప్పండి—నా మనస్సు స్వేచ్ఛా-నియంత్రణకు ఆధారంలేక శోకంతో ఎందుకు కుంగిపోతుంది?”
{ "primaryRasa": "karuna", "secondaryRasa": "shanta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
Suffering is linked to lack of sovereignty over one’s own mind; the king’s question reframes kingship as inner kingship—rule over impulses and attachments.
This is an upodghāta (preface) to the Devi Mahatmyam’s doctrine of Mahāmāyā; it is not itself a five-lakṣaṇa passage.
The king’s lost external kingdom parallels the inner condition: the ‘king’ (puruṣa/ego) finds the ‘realm’ (mind) not under his command due to Śakti’s veiling power.