Shloka 35
Adhyaya 70 — The King Confronts the Rakshasa and Restores the Brahmin’s Wife
नास्य दोषो न वा तस्य मम भर्तुर्महात्मनः ।
ममैव दोषो नान्यस्य सुकृतं ह्युपभुज्यते ॥
nāsya doṣo na vā tasya mama bhartur mahātmanaḥ |
mamaiva doṣo nānyasya sukṛtaṃ hy upabhujyate ||
అతనిలో దోషము లేదు; నా మహాత్ముడైన భర్తలోనూ దోషము లేదు. దోషము నాదే, మరెవరిదీ కాదు; ఎందుకంటే చేసిన పుణ్యఫలాన్ని అనుభవించేది కర్తనే.
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "bhakti", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
The verse articulates moral accountability: one should not displace blame onto others when consequences arise from one’s own conduct. It also reiterates the karmic principle that the doer is the experiencer of results.
Dharma instruction via narrative (upākhyāna). No direct sarga/pratisarga/manvantara/vaṃśa/vaṃśānucarita content here.
Non-blame and self-attribution of doṣa point toward inner purification: liberation begins when the ego stops projecting causality outward and recognizes the law of inner seeds (karma) bearing fruit.