Shloka 71
Adhyaya 61 — The Second Manvantara Begins: The Brahmin’s Swift Journey and Varuthini’s Temptation on Himavat
वरूथिन्युवाच सन्त्राणं म्रियमाणायाः मम कृत्वा परत्र ते ।
पुण्यस्यैव फलं भावि भोगाश्चान्यत्र जन्मनि ॥
varūthiny uvāca santrāṇaṃ mriyamāṇāyā mama kṛtvā paratra te | puṇyasyaiva phalaṃ bhāvi bhogāś cānyatra janmani ||
వరూథినీ చెప్పింది—నేను మరణించుచున్న వేళ నన్ను నీవు రక్షిస్తే, నీకు పరలోకంలో పుణ్యఫలం లభిస్తుంది—మరొక జన్మలో భోగాలు కూడా కలుగుతాయి.
{ "primaryRasa": "karuna", "secondaryRasa": "shringara", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
She reframes the proposal as ‘compassionate rescue’ with promised karmic reward, testing whether dharma will be used as a pretext for desire or upheld without compromise.
Not a pancalakṣaṇa core; it functions as dharma-kathā (ethical exemplum) within the Purāṇic narrative style.
The verse juxtaposes genuine compassion (saving the dying) with transactional spirituality (merit-for-pleasure), warning that mixed motives can distort dharmic acts.