Shloka 31
Adhyaya 37 — Alarka’s Crisis and the Teaching on Non-Attachment (Madālasa’s Instruction Recalled)
स विमृश्य चिरं राजा पुनः पुनरुदारधीः ।
आत्मानम् आत्मना धीरः प्रहस्येदम् अथाब्रवीत् ॥
sa vimṛśya ciraṃ rājā punaḥ punar udāradhīḥ /
ātmānam ātmanā dhīraḥ prahasyedam athābravīt //
మళ్లీ మళ్లీ దీర్ఘకాలం ఆలోచించి, సుమతి గల స్థిరుడైన ఆ రాజు చిరునవ్వు నవ్వి; తరువాత తనను తానే పరిశీలించుకొని ఈ మాటలు పలికాడు।
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "bhakti", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
The text emphasizes sustained reflection (manana) and emotional steadiness: clarity emerges not from agitation but from repeated inquiry and composure.
This is an adhyātma-oriented narrative segment; it functions as teaching context rather than a canonical Pancalakṣaṇa topic.
The smile indicates a dawning detachment—an inner shift where the seeker begins to witness the problem rather than be consumed by it, a hallmark of emerging viveka.