Shloka 15
Adhyaya 33 — Madālasa on the Fruit of Śrāddha Performed on Lunar Days and Nakṣatras
वेदवित्त्वमभिजिति भिषक्सिद्धन्तु वारुणे । अजाविकं प्रौष्ठपदे विन्देद् गास्तु तथोत्तरे ॥
vedavittvam abhijiti bhiṣaksiddhantu vāruṇe | ajāvikaṃ prauṣṭhapade vinded gās tu tathottare ||
అభిజిత్ నక్షత్రంలో (శ్రాద్ధం చేస్తే) వేదాధికారం/పారంగత్యం లభిస్తుంది; వారుణంలో వైద్యుడిగా సిద్ధి కలుగుతుంది; ప్రౌష్ఠపదంలో మేకలు, గొర్రెలు లభిస్తాయి; ఉత్తరాలో గోవులు లభిస్తాయి.
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "adbhuta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
The text normalizes a spectrum of legitimate human aims—from learning (Veda), to profession (medicine), to agrarian wealth (livestock)—and frames them as attainable through dharmic honoring of ancestors rather than through exploitation.
This is prescriptive dharma-śāstra-like content embedded in Purāṇa narrative; it is not a direct exposition of sarga/pratisarga/vaṃśa/manvantara/vaṃśānucarita.
‘Veda’ (knowledge), ‘vaidya’ (healing), and ‘paśu’ (livestock) map to subtle, social, and material prosperity—suggesting that ancestral rites stabilize all three planes when performed in harmony with cosmic time.