Adhyaya 31 — Naimittika and Related Śrāddha Rites: Sapiṇḍīkaraṇa, Eligibility, Timing, and Procedure
वेदोज्झोऽथाग्निसन्त्यागी वृषलीपतिदूषितः ।
तथान्ये च विकर्मस्था वर्ज्याः पितृ्येषु वै द्विजाः ॥
vedojjho 'thāgnisantyāgī vṛṣalīpatidūṣitaḥ | tathānye ca vikarmasthā varjyāḥ pitryeṣu vai dvijāḥ ||
వేదాన్ని విసర్జించినవాడు, పవిత్ర అగ్నులను విడిచినవాడు, శూద్రస్త్రీ భర్తతో సంగమసంబంధం వల్ల కలుషితుడైనవాడు, అలాగే నిషిద్ధ కర్మాలలో నిమగ్నులైన ఇతరులు—ఇలాంటి ద్విజులు పితృకర్మ (శ్రాద్ధ)లో వర్జ్యులు।
{ "primaryRasa": "dharma", "secondaryRasa": "shanta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
The text links śrāddha efficacy to sustained discipline (Veda and agnihotra). The ethical claim is that public religious responsibility and personal restraint safeguard the sanctity of intergenerational obligations.
Ancillary dharma/ācāra material: it regulates conduct rather than narrating creation, dissolutions, genealogies, or manvantaras.
‘Abandoning Veda/fire’ symbolizes a break in sacred continuity; since śrāddha is a continuity-rite (linking descendants and ancestors), the recipient’s continuity of practice is treated as mirroring the rite’s subtle purpose.