Shloka 36
Adhyaya 26 — Madālasa Names Alarka and Reorients Him Toward Kshatriya Duty
धन्योऽसि रे यो वसुधामशत्रुरेकश्चिरं पालयितासि पुत्र ।
तत्पालनादस्तु सुखोपभोगो धर्मात्फलं प्राप्स्यसि चामरत्वम् ॥
dhanyo 'si re yo vasudhāmaśatrur ekaś ciraṃ pālayitāsi putra | tatpālanād astu sukhopabhogo dharmāt phalaṃ prāpsyasi cāmaratvam ||
నీవు ధన్యుడవు—ఈ దేశంలో వైరం లేనివాడవు. నా కుమారా, నీవు దీర్ఘకాలం భూమిని రక్షిస్తావు. ఆ రక్షణవల్ల సంపదను అనుభవిస్తావు; ధర్మఫలంగా దేవలోకంలో అమరత్వమును కూడా పొందుతావు.
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "vira", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
The king’s legitimacy is grounded in protection (pālana). Non-hostility, stability, and just rule generate both worldly happiness (sukha) and transcendent merit (dharma-phala), culminating in ‘amaratva’ as a poetic shorthand for exalted posthumous destiny.
Primarily Dharma-śikṣā within an Ākhyāna (didactic episode). It is not directly sarga/pratisarga/manvantara/vaṃśa/vaṃśānucarita, but it supports vaṃśānucarita-style royal conduct by prescribing ideals of rulership.
‘Protecting the earth’ symbolizes guarding the field of action (kṣetra) and restraining hostility (aśatru). The promise of ‘amaratva’ points to the inner immortality gained by aligning power with dharma rather than egoic conquest.