Shloka 11
Adhyaya 25 — Madālāsā’s Return, Royal Succession, and the First Teaching to Vikrānta
शुद्धोऽसि रे तात न तेऽस्ति नाम
कृतं हि ते कल्पनयाधुनैव ।
पञ्चात्मकं देहमिदं तवैत्तन्
नैवास्य त्वं रोदिषि कस्य हेतोः ॥
śuddho 'si re tāta! na te 'sti nāma kṛtaṃ hi te kalpanayādhunaiva | pañcātmakaṃ deham idaṃ tavaitan naivāsya tvaṃ rodiṣi kasya hetoḥ ||
ప్రియ శిశువా, నీవు శుద్ధుడవు; నీకు (నిజమైన) పేరు లేదు—ఈ పేరు ఇప్పుడే కల్పనచేత నిర్మించబడింది. నీ దేహం పంచభూతమయం; నీవు దేహం కాదు. మరి ఏ కారణంతో ఏడుస్తున్నావు?
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "bhakti", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
Identity based on name and body is constructed and temporary; recognizing oneself as distinct from the elemental body reduces suffering rooted in misidentification.
Not a cosmological sarga/pratisarga passage; it is best cataloged as vaṃśānucarita with explicit mokṣa-śāstra instruction (didactic overlay within dynastic narrative).
The ‘five-element body’ is treated as an object (dṛśya) while the child is addressed as pure subject (draṣṭṛ). The lullaby functions as nididhyāsana-seed: repeated hearing plants non-identification (dehābhimāna-tyāga).