Shloka 23
Adhyaya 22 — Kuvalayashva’s Death through Daitya-Deceit and Madalasa’s Self-Immolation
पुत्रावूचतुः इत्युक्त्वोत्सृज्य दत्त्वा भूमौ स जगाम यथागतम् ।
निपपात जनः सोऽथ शोकार्तो मूर्च्छयातुरः ॥
putrāv ūcatuḥ ity uktvotsṛjya dattvā bhūmau sa jagāma yathāgatam /
nipapāta janaḥ so 'tha śokārto mūrcchayā'turaḥ
ఇలా చెప్పి ఆ ఇద్దరు కుమారులు ఆ హారాన్ని వదలి నేలపై ఉంచి, వచ్చినట్లే వెళ్లిపోయారు. అప్పుడు శోకంతో దెబ్బతిన్నవారు, మూర్ఛతో బాధపడుతూ కూలిపోయారు.
{ "primaryRasa": "karuna", "secondaryRasa": "shanta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
Even when wisdom is presented, the untrained mind initially reacts with overwhelming grief. The narrative realistically shows the gap between hearing renunciatory counsel and embodying it.
Didactic narrative (vaṃśānucarita-type exemplum), not a cosmological/manvantara unit.
The ascetic’s departure ‘as he came’ suggests the guru-like figure is not to be clung to; the teaching remains, but forms vanish. The swoon indicates prāṇa disturbance under intense rāga (attachment).