Shloka 19
Adhyaya 17 — The Birth of Atri’s Three Sons: Soma, Dattatreya, and Durvasa
दिव्ये वर्षशते पूर्णे यदा ते न त्यजन्ति तम् ।
तत्प्रीत्या सरसस्तीरे सर्वे मुनिकुमारकाः ॥
divye varṣaśate pūrṇe yadā te na tyajanti tam | tatprītyā sarasas tīre sarve munikumārakāḥ ||
పూర్తి వంద దివ్య సంవత్సరాలు గడిచినా వారు అతనిని విడువలేదు; అప్పుడు వారి పట్ల స్నేహముచేత ఆ మునిబాలకులందరూ సరస్సు తీరముననే నిలిచిరి।
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "bhakti", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
Endurance over ‘divine’ time magnifies the ideal of unwavering commitment. The narrative implies that grace (prīti/anugraha) is drawn forth by sustained sincerity, not quick demand.
Touches Manvantara-style sensibility by using divine time-reckoning, but functionally remains Ākhyāna (didactic narrative) under Vaṃśānucarita.
‘Hundred divine years’ symbolizes maturation: deep saṃskāras do not dissolve instantly. The teacher’s response comes when the disciple’s resolve stabilizes beyond ordinary time-consciousness.