Shloka 18
Śamī-vṛkṣe śastra-nidhāna and Entry into Virāṭa’s Capital (शमीवृक्षे शस्त्रनिधानम्)
येन देवान् मनुष्यांश्व सर्वाश्नैकरथो5जयत् । स्फीताञ्जनपदांश्चवान्यानजयत् कुरुपुड्भगव:,कुरुश्रेष्ठ अर्जुनने जिस धनुषके द्वारा एकमात्र रथका आश्रय ले सम्पूर्ण देवताओं और मनुष्योंपर विजय पायी थी तथा अन्यान्य अनेक समृद्धिशाली जनपदोंपर विजय-पताका फहरायी थी, जिस धनुषने दिव्य बलसे सम्पन्न असुरों आदिकी सेनाओंका संहार किया था, जिसकी टंकारध्वनि बहुत दूरतक फैलती है, उस उदार तथा अत्यन्त भयंकर गाण्डीव धनुषकी प्रत्यंचा अर्जुनने उतार डाली
vaiśampāyana uvāca | yena devān manuṣyāṁś ca sarvān ekaratho 'jayat | sphītān janapadāṁś cānyān ājayat kurupuṅgavaḥ |
వైశంపాయనుడు పలికెను—హే జనమేజయ! ఏ ధనుస్సుతో కురుపుంగవుడైన అర్జునుడు ఒక్క రథాన్ని ఆశ్రయించి దేవులనూ మనుష్యులనూ సమస్తముగా జయించెను; అలాగే అనేక సుసంపన్న జనపదాలపై కూడా విజయధ్వజాన్ని నిలిపెను।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even supreme power is to be governed by restraint and right timing: the verse recalls Arjuna’s unmatched martial capacity, yet places it within a moment of deliberate action (unstringing the bow), highlighting disciplined control over force rather than mere display.
The narrator praises the legendary bow Gāṇḍīva and Arjuna’s past conquests; in the present scene Arjuna removes/unstrings its bowstring, an act that signals a shift in readiness and concealment/management of weapons within the Virāṭa-parvan context.