Shloka 32
Aśvatthāman’s Admonition to Karṇa on Boasting, Varṇa-Duties, and the Threat of Arjuna
Virāṭa-parva, Adhyāya 45
तं शब्द कुरवो&जानन् विस्फोटमशनेरिव । यदर्जुनो धनुःश्रेष्ठ बाहुभ्यामाक्षिपद् रथे,वह भयानक शब्द पृथ्वीको विदीर्ण करता-सा गूँज उठा। सम्पूर्ण दिशाओंमें प्रचण्ड आँधी चलने लगी, महान् उल्कापात होने लगा और दिशाओंमें अन्धकार छा गया। शत्रुसेनाके ध्वज आकाशमें अकारण हिलने लगे। बड़े-बड़े वृक्ष भी हिलने लगे। अर्जुनने अपने दोनों हाथोंसे रथपर बैठे-बैठे जो अपने श्रेष्ठ धनुषकी टंकार-ध्वनि की, उसे सुनकर कौरवोंने समझा, कहींसे बिजली टूट पड़ी है
vaiśampāyana uvāca | taṃ śabdaṃ kuravo 'jānan visphoṭam aśaner iva | yad arjuno dhanuḥśreṣṭhaṃ bāhubhyām ākṣipad rathe ||
వైశంపాయనుడు పలికెను—ఆ శబ్దాన్ని కౌరవులు వజ్ర విస్ఫోటంలా భావించారు; ఎందుకంటే అర్జునుడు రథంలో కూర్చునే తన శ్రేష్ఠ ధనుస్సును రెండు భుజాలతో లాగి టంకారమిచ్చాడు.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how dharmic strength manifests as moral and psychological force: when a righteous protector rises, even opponents sense the inevitability of consequence. The ‘omens’ amplify the ethical idea that unjust aggression trembles before disciplined valor aligned with duty.
Arjuna, on a chariot, powerfully draws/snaps his great bow, producing a thunderbolt-like report. The Kauravas interpret the sound as lightning, while the scene is framed with ominous portents—winds, meteors, darkness, shaking banners and trees—signaling fear and impending defeat for the enemy host.