Shloka 8
Droṇācārya’s Assessment of the Pāṇḍavas: Nīti, Kāla, and Intelligence (विराटपर्व, अध्याय २६)
अथाब्रवीत् तत: कर्ण: क्षिप्रं गच्छन्तु भारत । अन््ये धूर्ता नरा दक्षा निभूृता: साधुकारिण:,यह सुनकर कर्णने कहा--“भरतनन्दन! तब शीघ्र ही दूसरे कार्यकुशल गुप्तचर भेजे जायूँ, जो धूर्त होनेके साथ ही छिपे रहकर अपना कार्य अच्छी तरह कर सकें
athābravīt tataḥ karṇaḥ kṣipraṃ gacchantu bhārata | anye dhūrtā narā dakṣā nibhṛtāḥ sādhukāriṇaḥ ||
అప్పుడు కర్ణుడు అన్నాడు—“ఓ భారతవంశజా! వెంటనే మరికొందరు చతురులు, కార్యదక్షులు అయిన పురుషులను పంపించండి; వారు గోప్యంగా ఉండి తమ కార్యాన్ని సమర్థంగా నిర్వహించగలరు.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds statecraft: success often depends on timely intelligence gathered by capable agents. Ethically, it raises tension between pragmatic necessity (protecting one’s side through information) and the moral ambiguity of deceit and concealment.
After hearing prior developments, Karṇa urges that other men be dispatched immediately—shrewd, skilled individuals who can stay hidden and execute their mission well—indicating a move toward covert investigation or surveillance.