Shloka 1
द्रौपदी-भीमसेनसंवादः
Draupadī–Bhīmasena Dialogue on Suffering, Kāla, and Daiva
(दाक्षिणात्य अधिक पाठके १३ ३ श्लोक मिलाकर कुल ४६६ “लोक हैं।) “+(>9) #2:# #2 5-7 एकोनविशो< ध्याय: पाण्डवोंके दुःखसे दु:खित द्रौपदीका भीमसेनके सम्मुख विलाप द्रौपहयुवाच इदं तु ते महद् दुःखं यत् प्रवक्ष्यामि भारत । न मे< भ्यसूया कर्तव्या दुःखादेतद् ब्रवीम्पहम्,द्रौपदी बोली--भारत! अब जो दु:ख मैं तुमसे निवेदन करनेवाली हूँ, वह तो मेरे लिये और भी महान् है। तुम इसके लिये मुझे दोष न देना। मैं दुःखसे व्यथित होनेके कारण ही यह सब कह रही हूँ
draupady uvāca | idaṃ tu te mahad duḥkhaṃ yat pravakṣyāmi bhārata | na me 'bhyasūyā kartavyā duḥkhād etad bravīmy aham ||
ద్రౌపది పలికెను—ఓ భారతా! నేను ఇప్పుడు నీకు చెప్పబోయే దుఃఖం నాకు అత్యంత మహత్తరమైనది. దీనికి నన్ను నిందించకు; దుఃఖంతో వ్యాకులమైనే నేను ఇలా పలుకుతున్నాను.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even justified complaint should be voiced with self-awareness and restraint: Draupadī frames her words as arising from grief, asking that they not be treated as blameworthy. The verse highlights ethical speech—acknowledging emotion while guarding against unfair censure.
In the Virāṭa episode, Draupadī begins a lament before Bhīma, introducing a painful matter she intends to disclose. She prefaces it by requesting that Bhīma not fault her, since her speech is driven by intense sorrow.