Shloka 64
इन्द्रवृत्रयुद्धवर्णनम्
Indra–Vṛtra Conflict and the Adversaries’ Tapas-Targeting Counsel
स तु विद्धलतां गत्वा प्रतिलभ्य च चेतनाम् । राम: प्रत्यागतप्राण: प्राणमद् विष्णुतेजसम्,परशुरामजी एक बार मूर्च्छित होकर जब पुन: होशमें आये तब मरकर जी उठे हुए मनुष्यकी भाँति उन्होंने विष्णुतेज धारण करनेवाले भगवान् श्रीरामको नमस्कार किया। तत्पश्चात् भगवान् विष्णु श्रीरामकी आज्ञा लेकर वे पुनः महेन्द्रपर्वतपर चले गये। वहाँ भयभीत और लज्जित हो महान् तपस्यामें संलग्न होकर रहने लगे
sa tu viddhalatāṁ gatvā pratilabhya ca cetanām | rāmaḥ pratyāgataprāṇaḥ prāṇamad viṣṇutejasam ||
అతడు మూర్ఛించి శక్తిహీనుడై పడిపోయి, తరువాత మళ్లీ చైతన్యం పొందాడు. అప్పుడు మరణం నుండి తిరిగి జీవించినవాడిలా, విష్ణు తేజస్సుతో ప్రకాశించే, పునః ప్రాణవంతుడైన భగవాన్ శ్రీరామునకు నమస్కరించాడు. శ్రీరాముని అనుమతి పొందిన తరువాత అతడు మళ్లీ మహేంద్ర పర్వతానికి వెళ్లి, అక్కడ భయంతోను లజ్జతోను మహా తపస్సులో నిమగ్నుడై నియమబద్ధంగా నివసించసాగాడు.
लोगश उवाच
Educational Q&A
Even a mighty figure, when confronted with a higher divine order, should respond with humility and self-correction. Shame (lajjā) and fear here become catalysts for tapas—disciplined penance—showing an ethical movement from pride or agitation toward restraint, reverence, and inner purification.
After collapsing into a faint or stunned condition, the figure regains consciousness and offers reverence to Lord Rāma, described as bearing Viṣṇu’s radiance. Then, with Rāma’s permission, he returns to Mount Mahendra and lives there in fearful, ashamed austerity.