Shloka 61
इन्द्रवृत्रयुद्धवर्णनम्
Indra–Vṛtra Conflict and the Adversaries’ Tapas-Targeting Counsel
ततः स भगवान् विष्णुस्तं वै बाणं मुमोच ह । शुष्काशनिसमाकीर्ण महोल्काभि श्ष भारत,तदनन्तर भगवान् विष्णुरूप श्रीरामचन्द्रजीने उस बाणको छोड़ा। भारत! उस समय सारी पृथ्वी बिना बादलकी बिजली और बड़ी-बड़ी उल्काओंसे व्याप्त-सी हो उठी। बड़े जोरकी आँधी उठी और सब ओर धूलकी वर्षा होने लगी। फिर मेघोंकी घटा घिर आयी और भूतलपर मूसलाधार वर्षा होने लगी। बार-बार भूकम्प होने लगा। मेघगर्जन तथा अन्य भयानक उत्पातसूचक शब्द गूँजने लगे
tataḥ sa bhagavān viṣṇus taṃ vai bāṇaṃ mumoca ha | śuṣkāśani-samākīrṇaṃ maholkābhiḥ, bhārata ||
అనంతరం విష్ణుస్వరూపుడైన శ్రీరాముడు ఆ బాణాన్ని విడిచెను. ఓ భారతా! ఆ క్షణంలో భూమి మేఘరహిత విద్యుత్తులతోను మహోల్కలతోను నిండినట్లుగా కనిపించింది—దివ్యబలానికి భయంకర నిమిత్తాలు ఉద్భవించాయి. దేవతుల్య శక్తి కదలినప్పుడు ప్రకృతియే సూచనలతో కంపిస్తుంది; ఆ కార్యం యొక్క గంభీరతను, నైతిక ఫలితాన్ని గుర్తు చేస్తుంది।
लोगश उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that divine or extraordinary action carries immense weight: when such power is unleashed, the world itself reacts with ominous signs, reminding the listener that force should be understood within a larger moral and cosmic order.
Viṣṇu releases an arrow, and the moment is marked by terrifying natural portents—cloudless lightning and great meteors—indicating a decisive, world-shaking turn in the episode.