Shloka 50
इन्द्रवृत्रयुद्धवर्णनम्
Indra–Vṛtra Conflict and the Adversaries’ Tapas-Targeting Counsel
ततो जग्राह रोषेण क्षत्रियर्षभसूदनम् । रामो दाशरअथिर्दिव्यं हस्तादू रामस्य कार्मुकम्,तब दशरथनन्दन श्रीरामजीने रोषपूर्वक परशुरामका वह वीर क्षत्रियोंका संहारक दिव्य धनुष उनके हाथसे ले लिया। भारत! उन्होंने लीलापूर्वक प्रत्यज्चा चढ़ा दी। तत्पश्चात् पराक्रमी श्रीरामचन्द्रजीने मुसकराते हुए धनुषकी टंकार फैलायी
tato jagrāha roṣeṇa kṣatriyarṣabhasūdanam | rāmo dāśarathir divyaṃ hastād rāmasya kārmukam ||
అప్పుడు దశరథనందనుడు శ్రీరాముడు కోపంతో పరశురాముని చేతిలోనుండి ఆ దివ్య ధనుస్సును—వీర క్షత్రియులను సంహరించినదాన్ని—తీసుకున్నాడు.
लोमश उवाच
Educational Q&A
Even extraordinary power and spiritual stature must submit to dharma: anger is justified only as moral indignation against arrogance, and true nobility is shown by controlled strength—asserting right order without descending into needless violence.
Lomaśa narrates how Rāma Dāśarathi, angered, takes the divine bow from Paraśurāma’s hand and strings it with ease; the bow’s twang publicly signals Rāma’s superior mastery and the curbing of Paraśurāma’s pride.