Shloka 36
अग्निष्टोममवाप्रोति मुनिलोकं॑ च गच्छति । राजेन्द्र! तदनन्तर उत्तम ज्ञानपावन तीर्थमें जाय। वहाँ जानेसे मनुष्य अग्निष्टोमयज्ञका फल पाता और मुनिलोकमें जाता है,ततो गच्छेत राजेन्द्र सुगन्धां लोकविश्रुताम् । सर्वपापविशुद्धात्मा ब्रह्मलोके महीयते राजेन्द्र! तदनन्तर लोकविख्यात सुगन्धातीर्थकी यात्रा करे। इससे सब पापोंसे विशुद्धचित्त हुआ मानव ब्रह्मलोकमें पूजित होता है
agniṣṭomam avāpnoti munilokaṃ ca gacchati | rājendra! tad-anantaraṃ uttama-jñāna-pāvanaṃ tīrthaṃ yāyāt | tatra gamanāt manuṣyaḥ agniṣṭoma-yajñasya phalaṃ prāpnoti munilokaṃ ca gacchati || tato gacchet rājendra sugandhāṃ loka-viśrutām | sarva-pāpa-viśuddhātmā brahmaloke mahīyate ||
ఘూలస్త్యుడు పలికెను—ఓ రాజేంద్రా! అనంతరం పరమ జ్ఞానముచే పవిత్రమగు ఆ తీర్థమునకు వెళ్లవలెను. అక్కడికి వెళ్లినవాడు అగ్నిష్టోమ యజ్ఞఫలమును పొందించి మునిలోకమునకు చేరును. తదుపరి, ఓ రాజేంద్రా, లోకవిఖ్యాతమైన సుగంధా తీర్థమునకు పోవలెను; సమస్త పాపములనుండి శుద్ధమైన అంతఃకరణముగలవాడు బ్రహ్మలోకమున గౌరవింపబడును.
घुलस्त्य उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that tīrtha-yātrā (pilgrimage) and inner purification can confer merits comparable to major Vedic sacrifices, culminating in elevated spiritual destinations (Muniloka, Brahmaloka). Ethical emphasis falls on cleansing sin and refining the inner self, not merely performing external rites.
A sage (Ghūlastya) instructs a king (addressed as Rājendra) in a sequence of pilgrimage destinations: first a tīrtha said to purify through highest knowledge, then the famed Sugandhā tīrtha, describing the spiritual fruits—sacrificial merit, access to the sages’ realm, and honor in Brahmaloka.