Shloka 12
युधिष्ठिरस्य अर्जुनप्रेषण-युक्तिवर्णनम् | Yudhiṣṭhira’s Rationale for Sending Arjuna and Request to Dhaumya
तत्राभिषेकं कुर्वीत पितृदेवार्चने रत: । गाणपत्यं च लभते देहं त्यक्त्वा न संशय:,भरतकुलतिलक! वहीं त्रिशूलखात नामक तीर्थ है; वहाँ जाकर स्नान करे और देवताओं तथा पितरोंकी पूजामें लग जाय। ऐसा करनेवाला मनुष्य देहत्यागके अनन्तर गणपति-पद प्राप्त कर लेता है, इसमें संशय नहीं है
tatrābhiṣekaṃ kurvīta pitṛdevārcane rataḥ | gāṇapatyaṃ ca labhate dehaṃ tyaktvā na saṃśayaḥ ||
అక్కడ అభిషేకం చేసి పితృదేవార్చనలో నిమగ్నుడై ఉండాలి. దేహాన్ని విడిచిన తరువాత అతడు గాణపత్య స్థితిని పొందుతాడు—ఇందులో సందేహం లేదు.
घुलस्त्य उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that disciplined ritual devotion—especially bathing/abhiṣeka at a sacred place and sincere worship of both devas and pitṛs—bears powerful spiritual fruit, culminating in an exalted posthumous attainment associated with Gaṇapati.
A speaker is describing the merit (māhātmya) of a particular tīrtha: one who goes there, performs the prescribed consecratory bathing and engages in worship of gods and ancestors is promised a specific reward after death—attaining gāṇapatya—stated with emphatic certainty.