Shloka 14
Arjuna’s Absence, Bhīma’s Kṣātra-Dharma Appeal, and Bṛhadaśva’s Arrival
Nala-Upākhyāna Begins
धृतराष्ट उवाच कि कृतं सूत कर्णेन वदता परुषं वच: । पर्याप्तं वैरमेतावद् यत् कृष्णा सा सभां गता,धृतराष्ट्रने कहा--सूत! कर्णने कठोर बातें कहकर क्या किया, पूरा वैर तो इतनेसे ही बढ़ गया कि द्रौपदीको सभामें (केश पकड़कर) लाया गया
dhṛtarāṣṭra uvāca: ki kṛtaṃ sūta karṇena vadatā paruṣaṃ vacaḥ | paryāptaṃ vairam etāvad yat kṛṣṇā sā sabhāṃ gatā ||
ధృతరాష్ట్రుడు అన్నాడు—ఓ సూతా! కర్ణుడు కఠిన వచనాలు పలికి ఏమి సాధించాడు? వైరం పెరగడానికి ఇంతటితోనే చాలు—కృష్ణా (ద్రౌపది)ను సభలోకి తీసుకురావడమే.
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
Cruel or harsh speech—especially in public—does not solve disputes; it intensifies hatred and drives events toward adharma. The verse highlights ethical responsibility in speech and the grave consequences of humiliating the vulnerable.
Dhṛtarāṣṭra addresses the Sūta, questioning what Karṇa gained by speaking harshly. He observes that the feud has already become fully inflamed because Draupadī (Kṛṣṇā) was made to enter the royal assembly—an act of public dishonor that deepened the conflict between the Kauravas and Pāṇḍavas.