Shloka 15
Dhṛtarāṣṭra’s Anxiety and Sañjaya’s Report on the Pandavas’ Coalition
Kāmyaka Context
शेषं कुर्याद् गिरेवज्रो निपतन् मूर्थ्नि संजय । नतु कुर्यु: शरा: शेषं क्षिप्तास्तात किरीटिना,संजय! पर्वतके शिखरपर गिरनेवाला वज्र भले ही कुछ बाकी छोड़ दे; किंतु तात! किरीटधारी अर्जुनके चलाये हुए बाण कुछ भी शेष नहीं छोड़ेंगे
śeṣaṃ kuryād girevajro nipatan mūrdhni saṃjaya | na tu kuryuḥ śarāḥ śeṣaṃ kṣiptās tāta kirīṭinā ||
ఓ సంజయా! పర్వతశిఖరంపై పడిన వజ్రం కూడా కొంత మిగిల్చవచ్చు; కానీ తాత, కిరీటధారి అర్జునుడు విడిచిన బాణాలు ఏదీ మిగలనివ్వవు.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse uses a vivid comparison to convey the irresistible effectiveness of a righteous hero’s action in battle: even nature’s most fearsome force may leave remnants, but Arjuna’s arrows symbolize decisive, uncompromising execution once duty in combat is engaged.
Vaiśaṃpāyana, narrating to Saṃjaya, heightens the scene by praising Arjuna (the diadem-wearer) through hyperbole: his arrows, once released, annihilate opposition completely—more thoroughly than a thunderbolt striking a mountain summit.