Shloka 29
न चाप्यधर्मे न सुहृद्विभेदने परस्वहारे परदारमर्शने । कदर्यभावे न रमेन्मन: सदा नृणां सदाख्यानमिदं विजानताम्,तथा जो लोग सदा इस मनोहर उपाख्यानको स्मरण रखेंगे; उनका मन अधर्ममें, सुहृदोंके भीतर फ़ूट डालनेमें, दूसरोंका धन हरनेमें, परस्त्रीगमनमें अथवा कृपणतामें कभी प्रवृत्त नहीं होगा
vaiśampāyana uvāca |
na cāpy adharme na suhṛd-vibhedane para-svahāre para-dāra-marśane |
kadarya-bhāve na ramen manaḥ sadā nṛṇāṃ sadākhyānam idaṃ vijānatām ||
ఈ సదామంగళ ఉపాఖ్యానాన్ని యథార్థంగా గ్రహించి నిరంతరం స్మరించువారి మనస్సు ఎప్పటికీ అధర్మంలో, స్నేహితుల మధ్య విభేదం కలిగించడంలో, పరధనాపహరణంలో, పరస్త్రీసంగమంలో గాని, కృపణత్వపు నీచతలో గాని రమించదు. ఈ మనోహర కథను నిత్యం జ్ఞాపకంలో ఉంచితే హృదయం అటువంటి దుష్కర్మాల వైపు తిరగదు.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Constant remembrance and true understanding of an uplifting sacred narrative restrains the mind from key ethical lapses: unrighteousness, creating rifts among friends, stealing others’ property, violating marital boundaries, and miserly meanness.
Vaiśampāyana concludes or emphasizes the fruit (phalaśruti) of the preceding upākhyāna: those who keep this tale in mind are morally protected, as their minds do not incline toward specific forms of wrongdoing.