Shloka 9
मधुपिज्ी महाबाहु: कम्बुग्रीवो हसन्निव । अड्दी बद्धमुकुटो दिश: प्रज्वालयन्निव,उनकी अंगकान्ति मधुके समान पिंगलवर्णकी थी। भुजाएँ बड़ी-बड़ी और ग्रीवा शंखके समान थी। वे हँसते हुए-से जान पड़ते थे। उनकी भुजाओंमें अंगद (बाजूबंद) चमक रहे थे और मस्तकपर बँधा हुआ मुकुट शोभा पाता था। वे सम्पूर्ण दिशाओंको प्रज्वलित-सी कर रहे थे
Vaiśaṃpāyana uvāca: madhupiṅgī mahābāhuḥ kambugrīvo hasann iva | aṅgadair bhāsamāno ’sau baddhamukuṭaḥ śriyānvitaḥ | diśaḥ prajvālayann iva ||
వైశంపాయనుడు పలికెను—ఆయన మధువర్ణపు పింగళకాంతితో, మహాబాహువులతో, శంఖసమాన గ్రీవతో, చిరునవ్వు చిందిస్తున్నట్లుగా కనిపించాడు. ఆయన భుజాలపై అంగదాలు మెరిశాయి; శిరస్సుపై బద్ధమైన మకుటం శోభించింది. తన తేజస్సుతో అన్ని దిక్కులనూ జ్వలింపజేస్తున్నట్లుగా అనిపించాడు.
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse conveys the epic ideal of tejas—inner excellence made visible as radiance. Physical auspicious marks (golden hue, conch-like neck, shining ornaments) symbolize authority, virtue, and a presence that uplifts and overawes, reminding readers that true greatness is recognized through both conduct and the aura of disciplined power.
Vaiśaṃpāyana is describing a majestic figure’s appearance: his complexion, heroic build, auspicious features, and glittering ornaments. The description culminates in a metaphor of blazing light, emphasizing that his splendor seems to illuminate the entire horizon.