Shloka 7
Pṛthā’s Atithi-Sevā and the Gift of the Deva-Āhvāna Mantra (पृथायाः अतिथिसेवा तथा देवाह्वानमन्त्रप्रदानम्)
उदक्रोशन् परित्रस्तास्तारप्रभूतयस्तदा । राक्षस कुम्भकर्णका यह दुःखदायी कर्म देखकर तार आदि वानर भयभीत हो जोर- जोरसे चीत्कार करने लगे ।। तानुच्चै: क्रोशत: सैन्याउछुत्वा स हरियूथपान्
udakrośan paritrastās tārāprabhūtayas tadā | rākṣasa-kumbhakarṇaka-yaḥ duḥkhadāyī karma dṛṣṭvā tārādayo vānara-bhayabhītā jor-jorase cītkāraṁ kartum ārebhire || tān uccaiḥ krośataḥ sainyān śrutvā sa hari-yūthapān ||
మార్కండేయుడు పలికెను— అప్పుడు తారా మొదలైన వానరులు భయంతో వణికిపోయి గట్టిగా కేకలు వేశారు। ఆ సేనల ఆర్తనాదం విని వానరయూథాల నాయకుడు వారి వైపు దూసుకొచ్చాడు।
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how fear spreads through a community when confronted with cruel, harmful action, and it implicitly points to the ethical weight of deeds (karma) that cause suffering—calling for steadiness and responsible leadership in moments of panic.
Tara and other vanaras witness Kumbhakarna’s distressing act and cry out in terror; their loud wailing is heard by the leaders of the monkey troops, prompting a response from the vanara leadership.