Shloka 251
Draupadī’s Rebuke of Jayadratha and Dhaumya’s Admonition (Āraṇyaka-parva, Adhyāya 252)
इति श्रीमहाभारते वनपर्वणि घोषयात्रापर्वणि दुर्योधनप्रायोपवेशे एकपज्चाशदधिकद्वधिशततमो<5ध्याय:
iti śrīmahābhārate vanaparvaṇi ghoṣayātrāparvaṇi duryodhana-prāyopaveśe ekapañcāśad-adhika-dviśatatamo 'dhyāyaḥ
ఇట్లు శ్రీమహాభారత వనపర్వములోని ఘోషయాత్రాపర్వమందు దుర్యోధనుని ప్రాయోపవేశము (ఆమరణ ఉపవాసము) విషయమును వర్ణించు రెండువందల యాభై ఒకటవ అధ్యాయము సమాప్తమగుచున్నది. ఈ కొలొఫోన్ కథలో ఒక మలుపును సూచించుచున్నది—అహంకారము, అవమానము దుర్యోధనుని స్వవినాశక సంకల్పమునకు నడిపి, రాజధర్మ-కులధర్మ కర్తవ్యములతో మొండిఅహం మధ్య నైతిక ఉద్వేగమును పెంచుచున్నది।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The colophon highlights an ethical fault-line: when honor and ego dominate, a ruler may choose self-harmful extremes rather than self-correction. It implicitly contrasts impulsive, pride-driven resolve with dharmic steadiness—endurance, accountability, and responsibility to one’s role and relationships.
This is an end-of-chapter colophon marking the conclusion of a chapter in the Ghoṣa-yātrā episode, specifically the portion dealing with Duryodhana’s decision to undertake prāyopaveśa (a fast unto death). It signals that the preceding narrative has brought Duryodhana to a crisis point.