Shloka 11
Duryodhana’s Departure toward Dvaītavana; Dhṛtarāṣṭra’s Caution and Śakuni’s Assurance
जिघांसूनुपसम्प्राप्तान् देवान् दृष्टवा स पावकि: । विससर्ज मुखात् क्रुद्धः प्रवृद्धा: पावकार्चिष:,अग्निकुमार स्कन्द यह देखकर कि देवतालोग मेरा वध करनेकी इच्छासे यहाँ एकत्र हुए हैं, कुपित हो उठे और अपने मुँहसे आगकी बढ़ती हुई लपटें छोड़ने लगे
jighāṃsūn upasamprāptān devān dṛṣṭvā sa pāvakiḥ | visasarja mukhāt kruddhaḥ pravṛddhāḥ pāvakārcīṣaḥ ||
దేవతలు తనను సంహరించాలనే ఉద్దేశంతో దగ్గరకు వస్తున్నారని చూసి పావకపుత్రుడు (స్కందుడు) కోపంతో మండిపడి, తన ముఖం నుండి పెరుగుతున్న అగ్నిజ్వాలలను విసిరాడు.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
When beings act with lethal intent, it can trigger escalating retaliation; the verse highlights the ethical need for restraint and wise de-escalation, especially among the powerful, because anger rapidly becomes indiscriminate harm.
Mārkaṇḍeya narrates that the gods gather and approach intending to kill the Fire-born figure; perceiving this, he becomes enraged and emits expanding flames from his mouth, signaling the outbreak of a dangerous divine confrontation.