Shloka 49
Kubera’s Fivefold Nīti and Protection of the Pāṇḍavas (वैश्रवणोपदेशः)
फलैरमृतकल्पैस्तानाचितान् स्वादुभिस्तरून् | तथैव चम्पकाशोकान् केतकान् बकुलांस्तथा
phalair amṛtakalpais tān ācitān svādubhis tarūn | tathaiva campakāśokān ketakān bakulāṁs tathā
వైశంపాయనుడు పలికెను—అక్కడి వృక్షాలు మధురమైన అమృతసమాన ఫలాలతో నిండిపోయి వంగి నిలిచినవి; అలాగే చంపక, అశోక, కేతకీ, బకుల వృక్షాలు కూడా విరాజిల్లుతున్నవి।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse primarily serves descriptive and ethical-narrative framing: it presents the forest as abundant and auspicious, suggesting that even in exile or hardship, the world can offer sustaining beauty and nourishment—encouraging steadiness and receptivity rather than despair.
Vaiśampāyana describes a forest region rich with sweet, nectar-like fruits and fragrant trees (campaka, aśoka, ketaka, bakula), building the atmosphere of a serene, fertile woodland setting within the Vana Parva narrative.