Shloka 20
अध्याय १४९ — हनूमतो महद्रूपदर्शनं तथा धर्म-नीति-उपदेशः
Hanūmān’s Vast Form and Instruction on Dharma–Statecraft
तदिहाप्सरसस्तात गन्धर्वाश्ष सदानघ । तस्य वीरस्य चरितं गायन्तो रमयन्ति माम्,निष्पाप भीम! इस स्थानपर गन्धर्व और अप्सराएँ वीरवर रघुनाथजीके चरित्रोंको गाकर मुझे आनन्दित करते रहते हैं
tad ihāpsarasaḥ tāta gandharvāś ca sadānagha | tasya vīrasya caritaṃ gāyanto ramayanti mām | niṣpāpa bhīma! asmin sthāne gandharvā apsarasāś ca vīravara-raghunāthasya caritāni gāyan mām ānanditaṃ kurvanti ||
వైశంపాయనుడు పలికెను— ఓ నిత్యనిర్దోషి తాత! ఇక్కడ అప్సరసలు మరియు గంధర్వులు ఆ వీరుని చరిత్రను గానము చేస్తూ నన్ను ఆనందింపజేస్తున్నారు.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical power of remembering and reciting the deeds of a righteous hero: virtuous conduct becomes a source of joy and upliftment not only for humans but even for celestial beings, suggesting that dharmic exemplars are preserved and celebrated through sacred song.
Vaiśampāyana describes a particular place where Gandharvas and Apsarases continually sing the exploits of a great hero, and their singing delights him; he addresses Bhīma as “blameless,” situating the scene as a reverent, uplifting setting marked by celestial praise.