Shloka 49
सौगन्धिकपुष्पप्रसङ्गः — The Saugaṇdhika Lotus and Bhīma’s Approach to Hanūmān
पुण्यगन्ध:सुखस्पर्शो ववौ तत्र समीरण: । ह्वादयन् पाण्डवान् सर्वान् द्रौपद्या सहितान् प्रभो,जनमेजय! गन्धमादन पर्वतपर पवित्र सुगन्धसे वासित सुखदायिनी वायु चल रही थी, जो द्रौपदीसहित पाण्डवोंको आनन्द-निमग्न किये देती थी
puṇyagandhaḥ sukhasparśo vavau tatra samīraṇaḥ | hlādayan pāṇḍavān sarvān draupadyā sahitān prabho janamejaya ||
ప్రభూ జనమేజయా! అక్కడ పుణ్యసుగంధంతో పరిమళించిన, స్పర్శకు సుఖదాయకమైన గాలి వీచింది; అది ద్రౌపదితో కూడిన పాండవులందరినీ ఆనందంతో ఉల్లాసపరిచింది.
घटोत्कच उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how purity and auspiciousness (puṇya) in one’s surroundings can calm and uplift those undergoing suffering, suggesting an ethical ideal: cultivate inner and outer cleanliness, serenity, and sacredness to support dharmic resilience.
Ghaṭotkaca describes the atmosphere at that place: a holy, sweet-smelling, gentle breeze is blowing and bringing joy to the Pāṇḍavas and Draupadī, emphasizing a moment of relief and well-being amid their forest life.