Shloka 11
द्रौपदीश्रमः तथा घटोत्कचस्मरणम्
Draupadī’s Exhaustion and the Summoning of Ghaṭotkaca
द्रुमाणां वातभग्नानां पततां भूतलेडनिशम् । अन्येषां च महीजानां शब्द: समभवन्महान्,प्रचण्ड वायुके वेगसे टूटकर निरन्तर धरतीपर गिरनेवाले वृक्षों तथा अन्य झाड़ोंका भयंकर शब्द सुनायी पड़ता था
Vaiśampāyana uvāca: drumāṇāṁ vātabhagnānāṁ patatāṁ bhūtale niśam | anyeṣāṁ ca mahījānāṁ śabdaḥ samabhavan mahān ||
వైశంపాయనుడు పలికెను—ప్రచండ గాలికి విరిగి పడుతూ రాత్రంతా నేలపై కూలుతున్న వృక్షాలూ, భూమిజాతమైన ఇతర మొక్కలూ కలిగించిన మహా ఘోర శబ్దం వినిపించింది.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights impermanence and vulnerability: even strong trees fall when struck by powerful forces. Ethically, it suggests cultivating steadiness and humility, recognizing that external upheavals can overwhelm worldly strength.
A violent windstorm is being described. Throughout the night, trees and other vegetation are broken and fall to the ground, producing a loud, frightening sound.