Shloka 96
Kirmīra-rākṣasa-saṃgamaḥ (Encounter and Slaying of Kirmīra) | किर्मीरेण सह भीमसेनसमागमः
भीमस्य पादौ कृत्वा तु स्व उत्सड़े ततोडबला । पर्यमर्दत संहृष्टा कल्याणी मृदुपाणिना,भीमके पैरोंको अपनी गोदमें लेकर वह कल्याणमयी अबला अपने कोमल हाथोंसे प्रसन्नतापूर्वक दबाने लगी
bhīmasya pādau kṛtvā tu sva utsaṅge tato 'balā | paryamardata saṁhṛṣṭā kalyāṇī mṛdupāṇinā ||
అప్పుడు ఆ కల్యాణగుణసంపన్నమైన సౌమ్యాంగి భీముని పాదాలను తన ఒడిలో ఉంచి, మృదువైన చేతులతో ఆనందంగా మర్దన చేయసాగింది.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights seva (attentive service) and compassion expressed through simple acts of care. In dharmic life, tenderness and support for others—especially amid hardship—are virtues that sustain relationships and morale.
A lady (described as kalyāṇī, ‘auspicious/virtuous’) takes Bhīma’s feet onto her lap and happily massages them with soft hands, depicting a moment of relief and affectionate service within the broader Vana Parva setting.