Shloka 44
Kirmīra-rākṣasa-saṃgamaḥ (Encounter and Slaying of Kirmīra) | किर्मीरेण सह भीमसेनसमागमः
वे दोनों आपकी ही आज्ञाका पालन करनेवाले हैं, यह बात मुझे नारदजीने बतलायी थी। नारायण श्रीकृष्ण! इसी प्रकार पूर्वकालमें चैत्ररथवनके भीतर आपने प्रचुर दक्षिणाओंसे सम्पन्न अनेक यज्ञों तथा महासत्रका अनुष्ठान किया था। भगवान् पुण्डरीकाक्ष! आप महान् बलवान् हैं। बलदेवजी आपके नित्य सहायक हैं। आपने बचपनमें ही जो-जो महान् कर्म किये हैं, उन्हें पूर्ववर्ती अथवा परवर्ती पुरुषोंने न तो किया है और न करेंगे। आप ब्राह्मणोंके साथ कुछ कालतक कैलास पर्वतपर भी रहे हैं | ४१-- ४३ ।। वैशम्पायन उवाच एवमुक््त्वा महात्मानमात्मा कृष्णस्य पाण्डव: । तूष्णीमासीत् ततः पार्थमित्युवाच जनार्दन:,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! श्रीकृष्णके आत्मस्वरूप पाण्डुनन्दन अर्जुन उन महात्मासे ऐसा कहकर चुप हो गये। तब भगवान् जनार्दनने कुन्तीकुमारसे इस प्रकार कहा --
vaiśampāyana uvāca—evam uktvā mahātmānam ātmā kṛṣṇasya pāṇḍavaḥ | tūṣṇīm āsīt tataḥ pārtham ity uvāca janārdanaḥ ||
వైశంపాయనుడు అన్నాడు—ఓ జనమేజయా! కృష్ణుని ఆత్మస్వరూపుడైన పాండవుడు అర్జునుడు ఆ మహాత్ముని ఇలా స్తుతించి మౌనమయ్యాడు. అప్పుడు జనార్దనుడు పార్థునితో (అర్జునునితో) ఈ విధంగా పలికెను—
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a dharmic posture of humility and restraint: after acknowledging divine greatness, Arjuna becomes silent, and the narrative signals that true guidance now comes from the divine voice (Janārdana). It frames ethical learning as arising after reverence, not mere argument.
Vaiśampāyana narrates that Arjuna, having finished speaking to the great-souled Kṛṣṇa, falls silent. Then Kṛṣṇa (Janārdana) begins to reply to Arjuna, marking a shift from Arjuna’s praise to Kṛṣṇa’s forthcoming instruction.