Shloka 42
Kirmīra-rākṣasa-saṃgamaḥ (Encounter and Slaying of Kirmīra) | किर्मीरेण सह भीमसेनसमागमः
इष्टवांस्त्वं महासत्रं कृष्ण चैत्ररथे वने । नैवं परे नापरे वा करिष्यन्ति कृतानि वा
iṣṭavāṁs tvaṁ mahāsatraṁ kṛṣṇa caitrarathe vane | naivaṁ pare nāpare vā kariṣyanti kṛtāni vā ||
అర్జునుడు అన్నాడు—ఓ కృష్ణా! నీవు చైత్రరథ వనంలో మహాసత్రాన్ని నిర్వహించావు. ఇలాంటి కార్యాలను పూర్వులు గానీ, పరులు గానీ చేయలేరు, చేయరు కూడా।
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical ideal of extraordinary, dharma-aligned action: truly great deeds—especially those connected with sacrifice, worship, and the welfare-ordering power of yajña—become standards that later generations recognize as unsurpassed.
Arjuna addresses Kṛṣṇa and extols him for having performed a ‘mahāsatra’ in the Caitraratha forest, declaring that such accomplishments are unparalleled—neither in the past nor in the future.