Shloka 2
Kirmīra-rākṣasa-saṃgamaḥ (Encounter and Slaying of Kirmīra) | किर्मीरेण सह भीमसेनसमागमः
पाञज्चालस्य च दायादो धृष्टकेतुश्न चेदिप: । केकयाश्व महावीर्या भ्रातरो लोकविश्रुता:,पांचालराजकुमार धृष्टद्युम्न, चेदिराज धृष्टकेतु तथा महापराक्रमी लोकविख्यात केकयराजकुमार सभी भाई क्रोध और अमर्षमें भरकर धृतराष्ट्रपुत्रोंकी निन्दा करते हुए कुन्तीकुमारोंसे मिलनेके लिये वनमें गये और आपसमें इस प्रकार कहने लगे, “हमें क्या करना चाहिये”
vaiśampāyana uvāca | pāñcālasya ca dāyādo dhṛṣṭaketuś ca cedipaḥ | kekayāś ca mahāvīryā bhrātaro lokaviśrutāḥ ||
పాంచాల వంశ వారసుడు ధృష్టద్యుమ్నుడు, చేది రాజు ధృష్టకేతువు, అలాగే లోకవిఖ్యాతులైన మహావీర్య కేకయ రాజకుమార సోదరులు—క్రోధం, అమర్షంతో నిండిపోయి ధృతరాష్ట్రపుత్రులను దూషిస్తూ—కుంతీపుత్రులను కలుసుకోవడానికి వనానికి వెళ్లి, పరస్పరం ఇలా ఆలోచించసాగారు: “మనం ఏమి చేయాలి?”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a dharmic impulse to support the wronged: allies, stirred by righteous indignation at injustice, seek counsel and coordinated action rather than acting blindly—suggesting that anger should be disciplined into deliberation aligned with duty.
Notable allies—linked with Pāñcāla, Cedi, and Kekaya—condemn the Kauravas’ conduct and go to the forest to meet the Pāṇḍavas (sons of Kuntī) during their exile, beginning a discussion on what course of action should be taken.