Shloka 131
Kirmīra-rākṣasa-saṃgamaḥ (Encounter and Slaying of Kirmīra) | किर्मीरेण सह भीमसेनसमागमः
शुष्येत् तोयनिधि: कृष्णे न मे मोघं वचो भवेत् । तच्छुत्वा द्रौपदी वाक््यं प्रतिवाक्यमथाच्युतात्,मैं सत्य प्रतिज्ञापूर्वक कह रहा हूँ कि तुम राजरानी बनोगी। कृष्णे! आसमान फट पड़े, हिमालय पर्वत विदीर्ण हो जाय, पृथ्वीके टुकड़े-टुकड़े हो जायँ और समुद्र सूख जाय, किंतु मेरी यह बात झूठी नहीं हो सकती। द्रौपदीने अपनी बातोंके उत्तरमें भगवान् श्रीकृष्णके मुखसे ऐसी बातें सुनकर तिरछी चितवनसे अपने मझले पति अर्जुनकी ओर देखा। महाराज! तब अर्जुनने द्रौपदीसे कहा--
śuṣyet toyanidhiḥ kṛṣṇe na me moghaṃ vaco bhavet | tac chrutvā draupadī vākyaṃ prativākyam athācyutāt |
“కృష్ణే! జలనిధి అయిన సముద్రమే ఎండిపోయినా, నా వాక్యం వ్యర్థమగదు.” అచ్యుతుని ఈ ప్రత్యుత్తరం విని ద్రౌపది వంకర చూపుతో తన మధ్యమ భర్త అర్జునుని వైపు చూచెను।
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights satya (truth) and the ethical inviolability of a righteous promise: Kṛṣṇa’s word is portrayed as unfailing, offering moral certainty that sustains the vulnerable in crisis.
Kṛṣṇa responds to Draupadī with an emphatic assurance—so firm that even cosmic impossibilities are invoked—after which Draupadī, reassured yet searching, turns her gaze toward Arjuna, setting up Arjuna’s ensuing response.